A MIÑA TERRA GALEGA

     O déficit das administracións está dacabalo entre o despilfarro e a inxeniería contable. Uns estiran o pe mais que a manta e despilfarran, ben sexa porque son malos administradores, ou porque o diñeiro non é deles e non lles doe; outros usan trucos de inxeniería contable: emiten débeda, ou non pagan ós acredores. Feijoo, quén o diría, é un artista. Emitiu tanta  débeda coma tódolos gobernos que  lle precederon.  Iso si, cumpriu o déficit. No xogo, a oposición parece que o asunto non vai con ela. A credibilidade de España queda na lama. Todo grazas o PP.

   O PP nunca puido soporta-la crítica. Non atura que a TVE sexa independente e poña o descuberto o lixo que trae  o goberno. Está claro que os recortes ás clases mis débiles van a traer unicamente pobreza, pero iso non lles importa, o que realmente lles importa e controla-la información, que a xente siga as consignas do PP, coma si se vivira no réxime franquista, do que son herdeiros e gardiáns; así a xente vive nun mundo alleo á realidade. Con todo, estou de acordo de que os conselleiros se lles pague solo a dieta de asistencia.

   O PP Humilla e prostitúen a memoria do máis xenuíno patriota galego que morreu no exilio, entre outras cuestións, por defender a lingua galega. Pra xustifica-la súa política lingüista, Alberte Núñez Feijoo, pronunciou en castelán na Cámara un extracto do discurso Alba de Gloria de Castelao, que pronunciou en galego. No día de hoxe seguen coa súa cruzada antigaleguista e non  deixan de mencionar a política do bipartito como unha suposta política de división da sociedade galega, cando foron eles os que fixeron unha política de axitación, usando o galego como arma contra dos propios galegos. Dende que a tribu feixoniana e xoseantoniana gañou as eleccións nada cambiou, no canto de ocuparse de gobernar e dar solución ós problemas dos cidadáns, enroncáronse nunha política de desgalización lingüística, na que non regatearon en cartos e esforzos

  A herdade recibida é o que levamos escoitado fai meses. Pra cando deixaran de falar do mesmo é traballarán. É o momento de que Rajoy deixe o puro e o sofá e  traballe. Xa é a hora de falar dos herdeiros e menos da herdade A ruína de España está en Madrid e en Valencia, sistemas financeiro en quebra, Caixa Madrid, Bancaja, Banco de Valencia, Caixa de Aforros do Meditarraneo etc..Autoestradas radiais de Madrid, todas en quebra, Comunidade Valenciana en quebra total, Concello de Madrid con máis débedas que todos os Concellos de España e sen esquecer Caixa Galicia e a esterqueira de Murcia. Co prima de risco por riba dos 500 puntos, co paro medrando e a bolsa baixando; logo falan de herdanza recibida estes mentireiros compulsivos

   É coñecida, ó menos en aparencia, as fondas conviccións católicas do presidente do TS. Si é verdade o uso de fondos públicos pra  gastos privados, ademais dun roubo, que é delito, tamén hai un pecado mortal, dos gordos. ¿Onde estaba a Intervención Delegada?. Coa situación económica do momento, estes feitos demostran que hai xente que é de outra galaxia, que non se privan de luxos, que os gastos que consideran unha calderilla, unha familia viviría un ano; ademais nos lle preocupa o delito, porque están por encima da lei, nin o pecado, porque se consideran igual que  Deus.

   Pra sabelo que pasou, e por qué pasou, o de Bankia e outras entidades, chega con botar un ollo as declaracións de Juan Pedro Hernández Moltó, o ex presidente de Caixa Castela-A Mancha, a primeira entidade que foi intervida polo Banco de España, recoñeceu recentemente que Cospedal lle pedira en 2007 que colocase o seu marido na caixa. Reuninme con ela, que xa se fixera cargo do PP de Castela-A Mancha. E esixiume unha soa cousa: que colocase na caixa a Ignacio López del Hierro. Apelou á cota do PP, e non me pediu que colocase a ninguén máis. Eu aceptei porque entendín que era o prezo para pacificar a caixa. Tivemos que ampliar o número de conselleiros da Corporación industrial para facerlle un oco, porque no consello da caixa era imposible,".

     Pasaremos diante dos seus restaurantes cos mocos colgando e eles estarán a comer a súa lagosta. O nosos fillos serán os seus criados e os seus fillos serán militares, xuíces, notarios e xefes de policía ou bispos;  tódolos anos e días fritirannos a impostos para pagar o seu tren de vida, os prezos cada vez máis altos e os salarios máis baixos. Cobrarase por saír á rúa. Falar custará a céntimo por palabra. Poñeranse multas ós que tusan, se limpen os mocos, ou se boten peidos sonoros.Os traballos poñeranse a poxa, e o que se ofreza por menos,concédeselle. Cando para un traballo haxa moitos aspirantes, encherase unha praza de touros e loitarán entre todos á morte. O que quede vivo, queda co posto. As entradas venderanse a 200 euros.