DECIDIU QUE NON É COMPETENCIA SÚA

 

       Despois do profuso uso dos parados que fixo na campaña electoral das autonómicas, coa presentación teatral dun contrato con Galicia, na que se compremetía a loita contra do paro.  Feijoo decidiu que os parados non son competencia súa: son un incomodo. En verdade que o paro hai que velo como o que é, un problema alleo. Feijoo e os seus xa están empregados no goberno deste malpoucado pais.  Agora toca chupar do bote, e os parados, igual que os galegos no umbro da pobreza, o único que poden facer e amargarlle a súa marcha triunfal.  Dese xeito, o mellor é nega-lo fracaso e  votarlle a culpa a outro; sempre haberá quen o crea. Reduce ós fondos destinados  á loita contra do paro, e o que queda repárteo entre os amigos. Solo teño unha dúbida: De quén é a culpa de Feijoo, ou da Conselleira do paro.

O VENDEDOR DE CONSELLOS

 

    Próximos a constituírse os gobernos municipais, Feijoo desfase en consellos ó BNG; quere que o BNG sexa cómplice da  súa Galicia única, dese xeito, o que foi incapaz de conseguir nas urnas, quere conseguilo coa axuda cómplice do BNG.

    Os peperos, fieis a súa concepción da propiedade do poder, argumentan que deben gobernar eles, porque son a lista mais votada e os pactos  vulneran a vontade dos votantes. Se as contas son certas, acadaron o 31% dos votos; ¿ qué pasa co 69 % do censo?. Pra esta   xente a democracia é un embude que apaña todo o que  se lles antolla e o leva pro seus bandullos.

    Teñen os peperos outro argumento contundente: Os bipartitos son caros. As contas son propias  deles. Pra súa mentalidade pode ser así, ou como mantra pra vender unha idea ós cidadáns. Por suposto non se ten en conta a corrupción, nada nas súas ringleiras, por falta  de control democrático. Solo lles falta dicir que a democracia é cara, e que o mellor era o do partido único. É aquí, onde se ve a súa bea fascista e antidemocrática.

 

COMO NON PODÍA SER DOUTRO XEITO

 

      Como non podía ser doutro xeito; porque non  lle queda mais remedio, A Xunta colaborará coa xustiza. Polo de pronto xa puxeron en marcha o ventilador pra espallar sobre os demais unha sospeita de irregularidades. Quere facer crer que colaboran coa xustiza, intentando que se lles recoñeza o estatus procesal de parte, e dese xeito ter acceso á instrución do sumario. Non é posible que pretendan ser parte acusadora  no  proceso, cando formal parte do Consello Rector do IGAPE membros do goberno. Quén vai crer que o Conselleiro de Industria, do que depende o IGAPE, non está metido ata as orellas,   cos antedentes que ten; especialmente co eólico; quén vai crer que a Conselleira de Facenda non está implicada, si forma parte do consello do IGAPE; xunto con Rueda, implicáde-los dous no amaño das oposicións. Feijoo  detrás. Non lle vale querer escabullarse. Como dixo Aymerich non é de fiar como compañeiro de escalada, porque é capaz de cortarche a corda. Iso sábeno moi ben en Xénova.

      Cando moitas empresas loitan por sobrevir, cando  o I Mais D  mais I, non se axuda, cando non se poden crear empresas novas; porque o crédito é despilfarrado e pérdese nos escuros vieiros da corrupción,  por un goberno que ten o seu máximo na concepción de Galicia como unha finca da súa propiedade. A desesperanza é lóxica, e non a salva ningún discurso de ningún mentireiro.

NON O CESAN, DIMITE

    Os asuntos nos que se ven imputados os dous altos cargos do PP de G, en boa lóxica, houbera suposto o seu cese fulminante. De afectar a outro partido o PP estaría bramando. !Que diferentes se ven as cousas cando é a propia casa a que está no ollo do furacán!. Tres cousas podemos sacar deste asunto, 1º.- a lixeireza da xuíza facendo pasear por Galicia adiante a dous persoas esposadas, ás que, independentemente da súa responsabilidade penal  na que puideron incorrer  xa foron condenados, en 2º lugar.- a sospeita de que no goberno de Feijoo a corrupción é unha constante en tódolos niveles, 3º a tomadura de pelo á sociedade galega, ó menos a parte dela,  suspendendo de soldo ós encausados e logo di que dimite, pero sen facelo. A suspensión de emprego e soldo é  procedente nun caso dun funcionario; a un Director Xeral, simplemente se lle cesa. A responsabilidade alcanza tamén a que os nomeou. Feijoo xa se apresurou a dicir que el non fora. Continuará....

DEFENESTRADO

        Nas derradeiras roldas de presa que se televisan dende Xénova desapareceu as omnipresentes imaxes de Feijoo; dá a sensación de que Feijoo non acode a estas xuntanzas; nembargantes el está aí. Esta nova  política do PP de ocultar e borrar de calquera protagonismo a Feijoo non é casual. Pódese interpretar como un intento de Xénova de afastarse do protagonismo de Feijoo e dos seus patrocinadores da extremadereita, conscientes de que a lealdade de Feijoo a Rajoy é casual e pouco de fiar, que a súa cruzada contra dos roxos é inspirada por outras  lealdades e que pode supoñer un perigo, unha bomba que pode facer salta-la a dirección do partido. Un pouco fiable militante que, ademais,  fracasa no seu intento de Galicia única e que sementa a crispación en todo o que toca.

O ENCHUFE MANDA

      No pais do paro o enchufe manda. Galicia, cun incremento terrible do paro, atopou nas políticas de Feijoo o remedio pra esta doenza social; os galegos, mais que un traballo queren un enchufe.  O único que lle ofrece este horizonte é o PP. Un mirada ó redor lévanos a esa política tan usual da Deputación de Ourense, pero tamén ás prácticas da Xunta con esas sospeitosas proba e os centos de contratados a dedo; ás prácticas dos concellos do PP. O que leva o convencemento de que solo o PP che da a posibilidade dun enchufe. Feijoo non da esperanza de traballo, da posibilidade de enchufe, iso calou fondo nun pais en que se aspira a vivir do público. Os galegos non queren traballo, queren enchufe.  A política clientelar do PP é unha garantía. Moitos candidatos a alcalde usaron esta técnica; un voto, un choio. Pra completalo mapa quedounos claro que a corrupción non é mal vista polo electorado do PP.  A cargos imputados por corrupción, mesmo saíron beneficiados e a corrupción nos lles pasou factura, porque os electores esperan beneficiarse do clientelismo e da corrupción.

A AUSTERIDADE MUNICIPAL

 

          Sen dubida queda ben iso da austeridade coa que fachandea o PP pero, ademais do antecedente do goberno da Xunta que incrementou os gastos correntes nun 7% e do endebedamento pra apuntala-los candidatos ós concellos, do luxo do que se rodean os  cargos da icineradora de lixo de Cerceda, nomeados polo PP, con contratos blindados; nada se di da redución dos soldos dos alcaldes e doutros gastos municipais. A austeridade non se ve, nin se lle espera; solo é un gancho publicitario. Do meso xeito, o famoso código ético, é como un xarrón decorativo, rebasado por Louzao, por Negeira, por Ana Mato, polo Conselleiro de Industria, por Rueda, polos directivos do IGAPE, etc.

NA CAMA

 

         As parellas galegas pódense levar un susto; pódelles aparecer con eles na cama Feijoo. !Parellas galegas!, cando forniquedes que sexa pra procrear, do contrario será pecado. A Lei que regula a familia, inspirada no credo da extrema dereita do PP e o clero, transportanos a época preindustrial e a España clerical de Franco. Recordoume un caso real, que coñecín, de control dunha parella por parte da sogra, que durmía no mesmo cuarto que o matrimonio pra controla-la súa fogosidade sexual. A inoportuna norma ten or obxectivo boicotear calquera política progresista da sexualidade e introducir un control moral e clerical da familia, ou das relacións humanas

O DÍA DESPOIS

 

   Nesa mais de media Galiza urbana, na que Feijoo non logrou acada-lo goberno dos concellos, é previsible que sigan gobernando os mesmos alcaldes. Feijoo logrou un aceptable éxito na provincia da Coruña, pero fracasou nas outras, malia incremeta-lo  número de concellos que pasan ó dominio popular.

     Houbo un corremento de votos; por un lado, os votos volátiles do PSOE pasaron ó PP, por outro, os votantes, digamos: críticos, que apoian os partidos da coalición concentraron o voto no partido mais votado; tal foi o caso de Teo, Ou Pontevedra, onde se inclinaron polo BNG ; ou caso de Vigo, Lugo e Ourense, onde o beneficiado foi o PSOE. Dese xeito o electores “críticos” impediron  o avance do PP. A falta dunha segunda volta foi salvada pola actuación intelixente dos electores, xa que a Lei Electoral, baseada nos sistema D´Hondh, favorece ós partidos mais votados. Nembargantes, unha ducia de votos, déronlle o concelleiro  nº 13  ó PP, en detrimento do BNG e, con el, a maioría absoluta ó PP.  Tamén na Coruña Negreira fíxose coa lcaldía por un puñado de votos. Houbera sido un fracaso pra Feijoo; pero o xogo é así.                                                                                                                                                                                                                                   

Ó SERVIZO DA ESTRATEXIA

 

   Feijoo, pequeno Presidente de Galiza, pasa dos problemas da Autonomía. Vese que non foi posto pra gobernar, senón pra  sela mosca cojonera da oposición. Malia a uns resultados moi satisfactorios, pra el, non acadou a Galicia única que pretendía. As esquerdas  resistiron mellor que no resto de España e, aínda que é seguro un futuro triunfo de Rajoy, queda partido; e vai seguir viva a liberdade

¿QUÉN ACANEA O BERCE?

 

 Tamén é un misterio as concentracións e manifestación dos indignados,  os que solicitan unha democracia distinta, aínda que sen concretar propostas, e digo eu, habería moitas reivindicacións que facer: por exemplo supresión do Senado, supresión das Deputacións provinciales, supresión das aportacións a airexa, supresión das aportacións ós sindicatos, supresión de privilexios dos  Deputados, refundición de concellos, supresións de Ministerios; en total un aforro de mais de 80.000 millos de euros ó ano, suficiente pra non facer ningún recorte social; pero iso non o piden, solo fan, por facer, algunha tímida petición neste sentido. A  sospeita dunha man oculta que os manexa faise patente.  Por qué non fundan un partido político, por qué desafían as Institucións Democráticas. Algo cheira mal.

 

SUBASTA DE PROMESAS E GASTOS SEN LIMITE

 

  

     Vendo as ofertas que os distintos partidos ofrecen, fai falla moita forza de vontade pra non votalos a todos.  Non votalos a todos ó  fondo do mar, cunha corda o pescozo e os pes lastrados. Mais se houbera un premio pras fantásticas  ofertas, o premio, sen dubidalo, sería de Feijoo; porque hai que ter morro votarlle a culpa do paro ó Goberno Central, sen asumi-la súa. Recibiu un pais cun paro modesto, e agora é campión da destrución de emprego, suprimindo tódalas políticas de emprego herdadas. Promete que os axuntamentos do PP van desenrolar unha política social; se  é igual que a da Xunta, que deus se apiade de nos. Non digamos da austeridade; porque é unha burla, coñecendo o espléndido que é o PP co dos demais. Por exemplo: dálle terreos municipais a airexa católica gratis; uns terreos que son de todos, incluídos os non  católicos.

    Cando se dispón cartos, cando os gastos non teñen límite, pódense facer moitas cousas,  sen chegar a mercar vontades. Haberá quen se pregunte cómo Baltar pode ir ós mitins cunha morea de cartos en efectivo; sacar do maletero 3000 euros; como si un calquera bota man do moedeiro e saca unha moeda de 20 céntimos. De igual xeito, Telmo reparte DVD  con mais facilidade que outros trípticos. No concello de gondomar, o mesmo se agasalla a destacados peperos con xoias de ouro, que se fai unha papancia pros seareiros; así na meirande parte dos concellos.quixen calculalos cartos que fan falla pra semellantes campañas, e deume un baido; total que me sentín incapaz de facer un cálculo; se alguén é capaz de facelo, adiante. Pra min é un misterio.

 

 

CARRAXE

 

        Ver a Feijoo na celebración do día das letras galegas, de por si, xa da carraxe;  pero escoitarlle le-lo  discurso supera todo o imaxinable. Le os discursos con énfase e entoación; no  caso do discurso do día das letras galegas, facía unha lectura desganada e incoherente; como se se asombrara do que dicía. No acto había unha notable ausencia de peperos,  agás os ía o recendo do líder. Seguro que Lois Pereiro non os votou de menos. Como dixo Manuel Rivas, no cocido si que hai  autoridades; alí  rareaban como os castiñeiros. Queda demostrado o nivel cultural dos próceres, mais amigos  das viandas

CONTAS   E PROMESAS

      Rajoy afirmou, nun mitin, que naquelas CCAA nas que goberna o PP reduciuse o paro. Un argumento que, ó menos, non é aplicable a Galicia. Co goberno de Feijoo pasamos  de ser unha das CCAA que menos emprego destruía a  situarnos  coas de cabeza; iso que prometera nas eleccións autonómicas que o ía eliminar. Promesa  que incluíra no seu famoso contrato. A Conselleira do par suprimiu tódalas políticas de emprego diseñadas polo bipartito, sen que fora capaz de artellar nada orixinal: O resultado un incremento do paro que bate records. Tampouco en asistencia a dependentes, os maiores e os  colectivos marxinais se fixo nada, despois do que tiña en marcha o bipartito, que derrogaron sen construír nada. Sen que se dote economicamente, Feijoo promete, por eles, que os concellos farán as políticas sociais e de emprego que el non fixo.  Promesas que xa se sabe, dende agora, que non se poden cumprir, tanto pola falta de competencias, como pola falta de recursos.

      As contas que presenta, dicindo que os bipartitos son caros e os peperos van de austeros; canse sos. As Deputacións gobernadas polo PP son un 25% mais caras, o persoal amoreáselles, e os servizos mingúan. Se a xestión económica que van facer e semellante a da Xunta solo cabe esperar incremento nas taxas, no endebedamento e diminución de servizos.

      Dos tránsfugas mocións de censura e corrupción, nada di, mais nos non esquecemos.

ATOPAR UNHA RAZÓN

 

   O protagonismo de Feijoo na campaña das municipais produce curiosidade; unha curiosidade que nos move a atopa-las razóns de tan desmedido protagonismo. Unha sinxela e superficial conclusión sería imputa-lo protagonismo ó modo de ser de Feijoo; unha persoa  cun tremendo gusto polo protagonismo persoal, un edonista, que namorado  de si mesmo, considerase o único poseedor da verdade; ou tamén unha representación montada polo circo mediático do PP.  De calquera xeito parece que o culto ó líder que, aínda que sexa un boneco,  nos transporta os modelos do que críamos extinguido fascismo. Porque todo nese circo non é casual, senón que ben medido polo impacto propagandístico, afírmanos na idea dunha estratexia de Xénova.

 

BERROS DE LIBERDADE

 

       O Bardo Cunqueiro pedía mil primaveras mais pras letras galegas; aquel Bardo fabulador non podía imaxinar, que pouco despois do seu pasamento, as letras galegas vivirían o seu día grande inmersas nun estado de excepción.

       No día de mañá multiplicaranse por toda Galicia, e fora de Galicia, os actos de reivindicación.  Non é, a data do dia das Letras Galegas, unha data festiva coma as anteriores, é a data na que miles de gorxas berran desesperadas, pedindo á liberdade.

       Ter superado a –Longa noite de pedra-, da que falaba Celso Emilio, parecíanos que xa a cultura milenaria de Galicia se atopaba vacinada contra tódalas adversidades. Nade podía presumir que un día chegaría ó goberno da Xunta un malvado inquisidor, emulador de Torquemada, que perseguiría con especial saña a cultura galega coa intención de facela desaparecer, deixándoa reducida a un vestixio pros curiosos. O Goberno Autonómico que debía ser protagonista da conservación da cultura galega convertese no perseguidor e asasino do noso idioma. O mesmo que Deus derrubou do cabalo a Saulo cando perseguía ós cristiáns, o pobo galego ten que derrubar a este trilero farsante que nos desgoberna.

       Non está demais recorda-lo artigo 5-4 do Estatuto de Autonomía, segundo o cal: Os poderes públicos de Galicia garantiran o uso oficial e normal dous dous idiomas e potenciará o emprego do galego en tódolos planos da vida pública cultural e informativa, e disporán os medios necesarios pro seu coñecemento.   

       O día das letras galegas deste ano está dedicado Lois Pereiro; posiblemente, sen propoñelo, sexa un gran acerto; porque é un exemplo do esforzo en grupo; que é o que mais necesitamos hoxe os galegos pra enfrontarnos a Atila.

 

 

ALCALDE OU PAVO

           Os candidatos a alcalde do PP son tan malos que  solo van de teloneros nos mitins; son como o recheo do pavo.O pavo, por suposto é Feijoo e, ademais de omnipresente, principio e fin de tódalas cousas. Tal é o seu protagonismo. O discurso non ten orixinalidade, sempre son as mesmas promesas, as que a todo votante lle encherían na súa perspectiva: austeridade e emprego. Mais as promesas fanse a medida que se quenta a boca; sendo, cando logo vemos a semellanza dos mitins  coas borracheiras, saíndo o verdadeiro animal. Preocupados porque lles gañen as alcaldías con pactos poselectorais; Rajoy chegou a dicir que si gañaba ía a prohibi-los gobernos bipartitos. Iso da idea do sentido da democracia que ten esta xente. Quere gobernar, no por  vontade dos cidadáns, senón por mandato divino; e se é preciso mercan transfugas.

        Co simulacro da sinatura dun contrato cos electores dos candidatos das sete cidades; Feijoo parodia a escenificación da sinatura do contrato que el fixera antes das eleccións autonómicas.  Non importa o que conteña o papel, mesmo pode conter o resultado da partida de mus que xogou cos candidatos despois do xantar. Pra el os electores son uns cridos, nin sequera hai que intentar cumpri-las promesas;  chega ver  o ben que lle foi a el.

         Non bou falar do alcalde pupular de Palas de Rei, denunciado por apropiación, falsidade, inxurias, etc; nin siquera de Negreira, home do GÜRTEL  en Galicia, baixo  o patroado de Feijoo; e que dicir de Corina e Telmo: uns anxos. Voto de menos un compromiso coa ética; non é tempo de cocido; imos pro verán; e os chourizos sobran, o mesmo que os simulacros de contrato. Menos parodias e mais realidade.

 

O PEQUENO PRESIDENTE

 

       Dicía un home da miña aldea, baixo de estatura, que os homes solo eran homes dos ombros pra riba. Por iso, a talla de Feijoo solo  é avaliable  o que ten riba dos ombros, que a xuízo do Delegado do Goberno non é de moita valía.

        Polos pasillos de Monte Pío camiña o noso presidente mirando de reollo o retrato de Touriño, de gana o pisaba, por ocupar aquela austera vivenda no pasado. Mais, aínda que resulte paradóxico, o que mais lle desacouga é o retrato de Fraga. Cando se mira n o espello, créndose mais grande que Fraga, o espello devólvelle unha imaxe minguada,  dun anano arrugado. De pouco lle serve poñerse na punta dos pes fronte o retrato de Fraga, adoptando a postura dun galo kirico,  pra semellar mais grande que Fraga; el pasará, pensa, a historia, o deixar pegada do seu paso. Non en balde, o concepto de Galicia Única, coa imposición de principios fascistas e a crispación social, son logros seus; pola contra Fraga coa obsesión por acada-lo mellor pro Pais, esqueceuse de crear un Estado ideolóxico coma o que el pretende.  A obsesión con Fraga tivo un momento cómico; cando no discurso de investidura simulou emocionarse como lle pasaba ó león de Vilalba.

 

A TALLA DO PRESIDENTE

 

 

            O Delegado do Goberno, O Sr. Cortizo, deu por concluído o período de cortesía e, cheo das impertinencias do pequeno Presidente, fai un aserto pouco cortes; di del,  que ten pouca talla cultural e que xa non ten idade pra abaixarse o seu nivel, porque ten medo a lesiona-la columna. As palabras de Cortizo son fortes, pero a fachenda, cunha dose de cretinismo, do Presidente faise difícil de soportar.  As persoas ignorantes non son conscentes do seu límite e do rídiculo que fan. Lembro as súas viaxes polas distintas Autonomías intentando venderlles o seu invento do bilingüismo armónico. Do ridículo que fixo en Cataluña fíxome sentir unha inmensa vergoña de ter un Presidente tan pouco avisado; do mesmo xeito, tamén lembro a cara que poñían na Lendekariza, cando o seu viaxe ó Pais Vasco. O mais, do mais, foi a viaxe ó Principado, onde rompeu moldes. Por sorte, dende Xénova puxeron algo de sentido e os disparates remataron. Segue recluído no seu feudo galego, e non me estrañaría que, chegado o momento o PP cancele a obra do AVE, pra que siga illado nesta esquina.

PROMESA GASTADA

 

 

     Rematar co paro pasou a ser unha promesa común a tódolos partidos, sabedores da magnitude da traxedia. O paro é unha preocupación de primeiro nivel; pero que credibilidade pode ter na boca de quenes provocaron a crise, ou na de aqueles que xa prometeran o mesmo con anterioridade, co resultado que xa sabemos. Eu penso que a única promesa real é colle-lo asento, co que automaticamente eles saen das listas do paro . Estes brindis ó sol, este tipo de promesas, feitas sen que realmente as asuman, é xogar coa necesidade dos desesperados. Un primeiro paso pra que os cidadáns non crean nas promesas electorais.

     Diariamente pecha una empresa en Galicia. Así as cousas,  tranquiliza pouco as promesas do pequeno presidente cando ten demostrada unha desidia, ou ineptitude, pra poñer freo á sangría do paro.