PELOTAS

 

          Da magoa ver como os que tíñamos por ilustres persoeiros da cultura, lle rin os chistes a Feijoo, chistes sen gracia, por certo. Unha baixada de pantalóns diante de quen ten a pretensión de elimina-la cultura do noso pobo e poñernos de xeonllos e  amordazarnos.

          A adulación ó poder é un atavismo histórico, que percibimos con pena, en quenes detentan unha pequeniña parcela de poder, e teñen medo a perde-la, pero o que perden é a dignidade. Neste caso, son mais culpables estes persoeiros que Feijoo.

          A mordaza que nos quere impor  o líder non nos vai frear o mais mínimo, e librarémonos dela, cando na primavera florezan os campos de  Galicia; será unha primavera agardada, unha liberdade soñada, nun pais no que camiñaremos o carón dos nosos veciños.

          Non nos avergonzaremos dos nosos gobernantes, porque eles serán o noso espello e a nosa guía.

          Galicia deixará de ser un pais prisioneiro dun goberno de ocupación; os negros xinetes das tebras deixaran de galopar sobre o  chan da nosa patria, e as nubes iranse debaendo, pra deixar paso o sol que nos quitaron.

MENTES PRECLARAS

 

         Asesorar a alguén na toma de  decisións,  o vulgo sempre  asociou esta función cos servicios prestados por alguén cualificado, con coñecementos relevantes da materia na que presta asesoramento, pero vimos que non era así. Si fai pouco nos sorprendía que o Conselleiro de Economía e Industria contara entre o seu equipo de asesores cun mozo de 21 anos, sen estudios e sen experiencia laboral, agora sabemos que non é o único caso, dentro do elenco de asesores dos conselleiros da Xunta, Son eses asesores os que fan complexos estudos, sesudos dictames, prediccións atinadas, etc.

          Agora, que sabemos que contan con tan importantes asesoramentos, comprendemos a razón, ou sen razón, das decisións das Consellerías da Xunta.

          Galicia Monolingüe tamén actúa de asesora do Conselleiro de Educación, de aí ese finanzamento de un millón douscentos mil euros á entidade. O asesoramento parte de un fondo coñecemento científico da materia, independencia ideolóxica e cualificación profesional. Ve con récelo á Dirección Xeral de Política Lingüística, aínda que non lles deu motivo pra inquietarse, son galegos cordiais, pero o solo nome incomoda.

          Non  se buscan persoas con coñecementos especias da materia na que asesoran, chega con que  sexan familiares dos asesorados, dunha rama específica do PP ou que se lles deban algún tipo de favor.

          Así de sinxelo é ser asesor dalgún Conselleiro. Ían a reducir gastos superfluos, chúpate ese elfo.     

NIN INDEPENDENCIA NIN ETICA

 

          Cando estamos no camiño de conseguir unha financiación da comunidade Autónoma, acorde coas nosas necesidades, a praxes diaria ven de quitarnos calquera argumento, se é que tíñamos algún, pra negociar. A Xunta, no reparto de ese limitado plan pra osixenar economicamente os concellos, fixo gala do seu clientelismo e varreu pra casa. Tódolos concellos financiados son do PP, agás dous  do PSOE, ningún do BNG. Eso pódese chamar calquera cousa, menos gobernar.

          Vistos os feitos, a ética dos gobernantes autonómicos era verde e comeuna un burro.

           Si damos unha volta po-lo mundo que nos rodea, podemos ver de todo e non comprendemos o por qué da variada fauna.

           O malo non é ser flipados ou bonsais, o malo é cando perdes a conciencia e ves o monte como se todo fora ourego, perdendo o contacto coa realidade e creando unha realidade nova a libitum dun grupo de presión, ou cando non se chega nin o tamaño dun bonsai, porque se é mais anano, ó menos mentalmente.

          Hai quen foi criado como os porcos de recebo todo o tiña na bacía e nunca fixo mais esforzo que comer; esa xente é allea ós problemas mundanos, porque vive, e sempre viviu nun mundo feliz.

          Nos dou casos, non van acumular mais que  fracasos; pero eles nunca perden, quen imos a perde somos nos.

          Cando as decisións que poidan tomar os políticos xa están hipotecadas, os resultados  están cantados; senón que llo pregunten ós que fan enquisas pra dar base a decisión que xa teñen tomadas; se é  malo apoiarse e grepuscos minoritarios ou marxinais pra ir en contra dunha maioría, non ter criterio é aínda peor; si xuntamos as dúas xa o despiporre, porque nos falta a ética e a independencia.

DIÑEIRO

 

          Xa Xesucristo dixo que o diñeiro sería o mais querido. Dende entón  o vil metal estivo presente en cantas tropelelías e desmáns cometeu o home.

           Vemos mocións de censura en concellos, que se pretenden motivar como unha rexeneración democrática, con un normalización da actividade administrativa, etc. De entrada, soa a cachondeo que os que lle  puxeron a zancadilla os gobernos se presenten como os salvadores do que arruinaron; houbera sido mais sinxelo que nos dixeran que o verdadeiro motivo é a pasta. A moción de censura e Gondomar vai propiciar que algúns ganen moita pasta. A materia non se crea nin se destrúe, solo se transforma; a pasta tamén; uns perderan, pra que outros ganen. 

          Pachi Vázquez na reunión que tivo con Feijoo sobre financiación, recomendoulle que asigne o acordo que lle ofreza o estado, menuda axuda si así foi. Ven mirado, dende o punto de vista de Vázquez, o diñeiro que o estado destine á financiación de Galicia, sería un diñeiro tirado, ó que non se lle sacaría rendemento, porque Feijoo demostrou que dilapida os recursos económicos, que é un perigo para o Tesouro da Comunidade Autónoma.

           Suponse cos asesores son espertos nunha materia, que axuda ó órgano decisor a toma-las decisións mais axeitadas para gobernar. Nesta liña moi acertado o nomeamento dun asesor do Conselleiro de economía, que cobra mais de 50.000 euros anuais, ten 21 anos, sen estudios e    sen experiencia.    

          A pretendida  mal venda dos coches do parque móbil, pra sustituilos por outros novos, dilapidando así o patrimonio da Comunidade Autónoma. O percorrido do Conselleiro Rueda, polo parque móbil, enseñándolles os periodistas o luxo que reinaba na Administración anterior. Ou el ten poucas luces, ou pensaba que os periodistas eran tan pouco avisados, que os podía manipular para enganar os galegos, ocultando que eses supostos luxos, que Feijoo mencionaba na campaña electoral, foron mercados polo PP, cando el era Conselleiro.

          Despois de case dous meses o Conselleiro de Industria sacou no DOGA o plan de apoio á venda de vehículos. Estou impresionado, coa axilidade administrativa deste goberno. Claro, entre que eles son moi eficientes e contan con bos asesores, así van as cousas. Funcionan mellor os asesores en papatorias.        

            Ós constructores e os provedores non se lles paga, e os que teñen a sorte de cobrar cobran con retraso.

            As obras Públicas presupostadas paralízanse, nalgúns casos nun 80% , e que non se adxudicaron a rede de Gürtel.  Aínda hai mais, na linea de axilidade de xestión hai mais de mil millón de euros atascados na última fase de adxudicación de obras.

          O prometido aforro de Feijoo implica a dotación de, polo menos 30 funcionarios nas Superdelegacións, tamén os incrementos dos complementos de destino nas Xefaturas Territoriais.

          Na campaña prometeu unha opción polo sofwart libre pra aforrar cartos, agora fai o contrario.

          Podíamos seguir, pero por hoxe deixámolo aí.  

          Son, todos eles, argumentos nos que se pode apoiar a petición de financiación; bo curriculum de xestión

MOCIÓNS DE CENSURA

           As grescas medran e as mocións de censura tamén. Eso parece formar parte dunha obra de teatro que se representa na Administración Local, pero na que nade quere  aparecer como autor. Os do PP din que o culpable é o PSOE e estes vótanlle as culpas os do PP; resumindo as mocións de censura non teñen pai recoñecido, pero a criatura nace e desenrólase, tombando gobernos  e crispando a vida veciñal.

           Discútese da paternidade da moción interposta, ármase un gran barullo, para que ninguén  plantexe o para qué, e en todo caso, non hai empacho en usa-la grandilocuencia, recorrer a tópicos para dicir, ó fin, que todo se fai pola democracia, polo interese xeral e o bo funcionamento da Administración. Ó final, os electores asisten de convidados pelexándose  por algo que non entenden.

          Os censurados, e removidos do goberno municipal de Gondomar, suxiren que o motivo son especulacións urbanísticas, e sinalan ó presidente da Deputación de Pontevedra, importante persoeiro do PP, como instigador do asunto; namentres Feijoo cala, logo outorga.

          De calquera xeito, algo cheira a podre, en Gondomar; onde foi elixido o segundo da lista do PP, porque o número un non pode selo, por unha resolución xudicial relacionada co urbanismo.

          Os pactos BNG-PSOE gobernan concellos con moi distintos resultados; o  cal pon de manifesto a importancia das relacións persoais; pero calquera fisura é aproveitada polo PP  pra deslexitima-los pactos de goberno. Un particular xeito de entende-la democracia, pois onde lles beneficia, como é o caso do Pais Vasco, si o ven lexítimo; o mesmo que onde gobernan coligados con independentes.

          Á vista dos feitos, concluímos, que as Deputacións funcionan como órganos de control da Administración Local e as Superdelegacións da Xunta, creadas para aforrar, por si alguén o cree, controlan a Administración Autonómica periférica.  -Artellamento dos arquitectos políticos: pro que non se fan oposicións.

          Con relación a esto, recordo unha anécdota que lle pasou, fai tempo,  a un amigo  meu nun Instituto, no que daba clase: en certo momento pediulles ós alumnos que fixeran unha redacción, falando da festa mais senlleira do seus respectivos pobo.  Chamoulle a atención unha que a titulou o autor: "A loita das testas". O contido, en  resumen, era o seguinte: Os mozos do pobo colocábanse en dúas filas e arremetían a cabezazos  contra o que tiñan en fronte, gañando os que permanecían en pe, formábase outra fila, loitaban,  e logo outra, hasta que solo quedaban dous, que se topaban hasta que quedaba un gañador,  - a última gañouna,  (concluía), o fillo do alcalde que ten a cabeza tan dura como a tiña seu pai. Non fai moito. ¿Oposición ou selección?. Esa é a cuestión.   

    

 

GUERRA TOTAL

 

          A guerra o galego por parte do gabinete Feijoo é xeneralizada; parece que unha demencia colectiva se apoderou dun goberno bonsai e atácase a tódolos sectores, facendo moi certo aquelo de Bertolt Brecht, de que nade se debe considerar a salvo; pero o asunto garda algo mais de fondo, hai  moitos inimigos aliados que, aínda que non teñen uns intereses comúns, teñen un espacio, Galicia, no que coinciden e aproveitan a existencia dun goberno amigo e feble, ó que dominan e lle marcan o vieiro.

          A coincidencia de Fabra neste espacio, a través de distintas empresas ven a ser a punta do iceberg de distintos intereses e empresas que irán aflorando no tempo e explicarán o por qué dalgunhas decisións que agora nos sorprenden. No gorentoso pastel coincide, ademais do citado, Gürtel, Galicia Monolingüe, FAES e outros.     

          Gúrtel foi negada por Feijoo como Pedro a Jesucristo. En repetidas ocasións negou que o caso Gürtel tivera intereses en Galicia. A NOSA TERRA (http://www.anosaterra.org/nova/30914/a-xunta-contratou-33-millons-a-unha-firma-do-caso-guumlrtel-.html) ven de publicar unha reportaxe, na que non solo se pon de manifesto os intereses económicos de Gürtel en Galicia, senón que se sinala a Feijoo e  Carlos Negreira  como os seus valedores durante o derradeiro goberno de Fraga.

          Dentro da RTVG afilánse os coitelos, están prestas as tesoiras pra poñe-la empresa, do  que algúns  chaman despectivamente a telegaita, ó servicio dese entrabado de intereses económicos e políticos,  exércese a censura, coma nos tempos de Franco e entra en sospeita todo o que cheire a galego, perseguindo hasta os letreiros. Nun reportaxe periodístico, dos servicios informativos da TVG, evidentemente tan imparcial que non e lle deu oportunidade á parte vilipendiada a pronunciarse, trátase de xustificar a escandalosa axuda económica do goberno Feijoo a Galicia Monolingüe, argumentando que tamén o bipartito subvencionou a Mesa; as cantidades económicas, concedidas a unha e outra, non  gardan proporción algunha; pero a boa información é así.   

          Fáltanos saber, hasta que límite se vai pringar mais o goberno de Feijoo; si pensamos que está enlodando todo, preparémonos pro que nos agarda.

          O único positivo, se é que hai algo positivo, é que todos temos un inimigo  claro e común. Esto trae a lembranza os tempos da dictadura, que uneu a tódolos demócratas de dereitas e de esquerdas.

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

ARDE A ADMINISTREACION LOCAL

           Arde Lucus e o que non é Lucus.  Fai poucos días celebrouse en Lugo unha desas festa da historia, que xa ten arraigo,  é a que lle hai que  recoñecer un éxito de participación. Alédame o éxito desta festa, quen seguro que se aleda, tamén, e o seu Alcalde Orozco que, ademais de ser un acontecemento que reivindica o nome de Lugo e enaltece a cidade, tamén desvía a vista, e a xente non repara noutros problemas, que existen na cidade das murallas. Sen dúbida que é   un alivio temporal para o alcalde que non se fale da auga, da limpeza, do nepotismo, dos parques, da rehabilitación das zonas mais empobrecidas, dos problemas de persoal, etc; sen  esquece-lo  xeito persoal de gobernar. É un alcalde que cando lle plantexan un problema, ten unha resposta  invariable: “estamos nelo”. Non é un pequeno dictador, como din algunhos, sinxelamente fuxe dos problemas, non sabe como resolvelos ou non ten forza pra facelo; a elo hai que engadir que quere imitar a outro alcalde, que afortunadamente deixou o cargo, imaxínome que fuxindo  de responsabilidades. O malo, ou o bo, segundo se mire, é que lle está facendo a campaña, gratuitamente, ó PP.

          A Administración Local anda revolta, a xente ponse nerviosa e  aínda falta moito para as eleccións. Nalgúns casos tamén hai intereses soterrados, que fan ingobernables algúns concellos, ou outros que, por personalismos, se enrocan, mirando mais ó propio ombligo, que a intereses xerais.

           Antes tódolos problemas se resolvían con recalificaficacións, e esta segue a ser parte do problema, pero nesta hora de vacas fracas os ingresos que teñen orixe na construcción caeron    dun xeito preocupante, poñendo en perigo as facendas dos concellos, polo que teñen que administrarse con mais austeridade  e controla-los gastos correntes.

          Ademais de efemina-la endogamia política e administrativa precisará de unha seria reestructuración, que  debería ser impulsada dende os propios concellos, ben refundíndoos,  elinando concellos pequenos e non viables, agrupando servicios de distintos concellos e outros gastos correntes cos equiparen a outras administracións públicas.  

          Urxe que atopen novas vías de fiananciación, coma a participación nos parques eólicos e outras que se lles ocorran.

          A Administración Local son entes cunhas implicacións nada doadas de entender, e a veces xúrdenos a sensación dun compadreo, levados por algúns casos que vemos, como a moción de censura nese concello perto de Vigo, que o alcalde di que é pola ilegalización dunha obra de un parente do concelleiro do PP. Si esto fora certo poderíase recorrer á xustiza, digo eu.

GAITEIRO e con chulería

 

          Para chulo, o que se di chulo, Núñez Feijoo. Pensei que a súa presencia en Pontevedra fora unha provocación calculada, organizada polo candidato a alcalde do PP de Pontevedra, Telmo Martín, mestre enredador; pero o certo é que Feijoo é un chulo, vaidoso e provocador. Facer público que viaxará nun coche sen blindaxe é unha provocación dun personaxe que teima con facerse famoso á costa do que sexa, de certo que non é mais que un presidente dun goberno bonsai; sen que se  saiba ben ó servicio de quen.

          Fai poucos días Baltar, presidente da Deputación de Ourense, e Señor da provincia, evitou  toparse con Feijoo no Carballiño, co gallo dunha festa de maiores. Feijoo intentouno, de feito chegou á festa tarde, pero Baltar non deu o seu brazo a torcer e non foi. O home anda moi cabreado; non ten ningunha influencia no goberno da Xunta e as inversións do goberno autonómico son un 55% menos que co bipartito. Visto así, razón non lle falta para estar cabreado. Participou nunhas xornadas literarias con varios persoeiros,  sería oportunismo ou non,  pero fixo unha defensa do galego na linea de outros políticos populares galegos, distantes do pensamento obsesivo que reina en San Caetano.        

        A Feijoo non lle falta nada pra co declaren persoa non grata en Galicia, solo lle falta cabrear a parte dos seus.

           Noticia en xornal.com:  El nazi Demjanjuk será procesado por asesinar a 29.000 judíos !que veñen,.... que veñen! ¿Qué lles pasará os que perseguen a un pobo?

          A persecución do Galego e o acoso a quenes o utilizan, fai que xurda unha forte conciencia social de defensa do noso idioma, incluso en ámbitos antes impensables.

          Funcionarios da Capitanía Marítima de Burela defenderon o dereito a usa-lo galego, e o Ministerio deulles a razón; o mesmo están a facer noutras partes das administracións públicas.O Conselleiro de cultura, que non está nesta onda, subvenciona obras en castelán; xa era hora  de que alguén importante lle puxera freo ó galego, porque estaba a piques de elimina-lo castelán; menos mal que unha mente preclara, como a do Conselleiro de Cultura, se deu conta do asunto. Agora que digan que estaba ausente; o que estaba era argallando cál podía se-la súa contribución a causa colexiada do goberno. Que empeñen tantos esforzos en combate-lo galego, réstalles tempo pra outras tarefas de goberno, non é que sexan incapaces. Chegaba con ve-la roda de prensa do Conselleiro de Educación.  – Surrealista.

          Hai moitos personaxes patéticos, pero tódolos anos hai un San Martín.

           Debe ser que  as  arbores non lle deixan ve-lo souto, solo así se explica que non sexa capaz de dar unha resposta á oposición, cando logo de pedirlles axuda para negociar con Madrid, lle pediron que concrete cal é a súa proposta de financiación. Mal imos cando nos presentamos a negociar unha cousa tan importante para Galicia e non somos capaces de ter claro o que queremos.  

           ! que catro anos mais penosos nos agardan!

EDUCACION E REEDUCACION

 

         As aulas infantiles  en galego eran un proxecto  educativo, segundo o cal podíanse crear en  zonas nas que o galego fose moi marxinal, e sempre que o pediran un determinado número de pais e nais. A alguén  se lle ocurriu preguntar na Consellería de Educación do actual goberno, por este programa, cousa bastante atinada, dada a deriva da Consellería de Educación. Nun principio, na Consellería de Educación, non sabían da existencia deste programa; de seguido comunicáronlles a retirada de financiación por parte da Xunta. Quédalles unha posibilidade para súa rehabilitación, implanta-la asignatura de “formación del espírito nacional”.

         A  Consellería de Educación enxeñou os dentes, uns dentes podridos cos que vai trabar a todo aquelo  que soe a galego. Pensar que temos que paga-los salarios destes sicarios de Galicia.

         O asunto é como se casa esta decisión coa sobrefinanciación do    ensino privado, agás algúns centros; tamén nos pon de manifesto a verdadeira natureza da enquisa do ensino en galego e do verdadeiro obxectivo da mesma, que non é outro que o exterminio da cultura galega, que pretenden levar a termo eses demócratas de toda a vida.

         A Consellería de Educación non sigue unha política moi distinta de todo o entrabado Feijoo; seguindo instruccións, gustosamente, elimina as axudas para o material escolar; de todo non, porque da un baremo para acceder ás axudas, uns ingresos da unidade familiar de pouco mais de 400 euros. Eles, logo da que se armou, dan un destino ós aforros que ninguén o cree......comedores, transporte etc. Si, alguén os vai comer.

        Galicia monolingüe ve un grande acerto na política lingüística da Xunta, deixando claro quen manda. Sen comentarios.

         A Xunta debe volver ó consenso en materia lingüística, como se fixo nos últimos 25 anos; pois non é lóxico que coa alternancia do goberno se estea dando bandazos en educación, prexudicando ós escolares

         Feijoo pensa que ó gaña-las eleccións lle da dereito a destruí-la cultura, rompe-lo consenso político e incumpri-lo estatuto de autonomía, etc. Alguén lle ten que enxeña-la saída.

         Cataluña ven de aprobar unha lei que protexe a inmersión lingüística; o mesmiño que en Galicia.

          A cidadanía, farta de que nin as paralizadas Institucións, nin os partidos políticos fagan unha defensa do ultraxe que está sofrendo a cultura galega, poñen en marcha unha iniciativa, á que vos podedes unir, chuzando:  http://galegopatrimoniodahumanidade.blogaliza.org/. Particularmente, aínda que lles desexo os meirandes éxitos, dubido da súa eficacia, coñecendo a chulería de Feijoo e a presenza de Galicia monololingüe no asunto; pero algo hai  que facer.

 

 

FINANCIACION ou esmola

                                                                                     

          Tenra, moi tenra a foto do vicepresidente terceiro do goberno do Estado co Presidente da Xunta, co gallo das conversas sobre  financiación.

          Chavez é un mago, nunha autonomía fai unha promesa de financiación, conforme a uns parámetros, noutra fai a promesa é sobre parámetros distintos, ou que negan os anteriores; eso solo o pode facer un mago. Moito cachondeo cun asunto serio.

          Convén recordar que Feijoo, por mandato de Xénova, non apoiou, na lexislatura  anterior, o proxecto de reforma do Estatuto de Galicia, si o houbera apoiado, agora, xa  tiña o problema resolto, ó menos, tíñao mais doado de resolver.

          Creulle a Chávez as promesas e marchouse a Madrid como un tiro, de feito, chegou antes que Chavez, non mudou as cirolas, nin sequera pasou por Xénova, xa lle dixeran   por teléfono o que tiña que dicir. O que non pensaba é que a Ministra Salgado íao recibir tesa,  como se tragase un sable, sen sequera un sorriso; o que non sabe é que a  ministra non se ri, porque na risa interveñen moitos músculos faciais, e hai que aforrar, estamos en crise e dende Facenda hai que dar exemplo.

          Chegou a Santiago de volta, como os alcaldes de Fisterra, co rabo entre as pernas, esixíndolle apoio a oposición. Non quedaramos en  que esto o resolvía el soliño. ¡tiña tanto afán de colgarse medallas !  

           As mais das  veces, aquelas augas traen estes lodos, si na lexislatura pasada formara nestes asuntos piña co goberno,  agora non se atoparía tan solo, non tería que andar coa pucha na man pedindo   esmola.

          Na campaña electoral prometeu baixar impostos, promesa que incumpriu o emitir 30.000 millóns de pesetas en débeda pública, o que equivale a un notable incremento da presión fiscal.

          Cos impostos non se debera facer demagoxia son unha cousa moi seria. Qué argumentos ten pra pedir unha financiación axeitada, cando dicía, fai dous meses, que sobraban os cartos e que ía a baixa-los impostos; (discurso manido de Xénova), o malo é que hai quen cree nesta clase de maxia orzamentaria.  

 

 

ESBORRALLAMENTOS e rumores

 

          A Xunta, toda ela, é unha empresa de esborrallamentos e, se lles sobra tempo dedícanse ó nobre traballo de inventar problemas, descubri-la pólvora e toda clase de artilúxios que distraian da súa ineficacia de goberno. É curioso a cantidade de problemas que crean a cotío, espallamento de rumores, faladurías cunha aplicación, que non fai nada  estraño que non lles quede tempo para a realización dunha mínima xestión dos asuntos públicos. E tal a parálises que os problemas acumúlanse, sen que se intente solución algunha.

          Non hai consellería que se resista a esborrallar todo o feito e proxectado polo anterior goberno. Son salientables os temas dos Audis que, coa mais pura falacia, intententan vendernos como unha medida de boa xestión, aparecendo tódolos días nos medios de comunicación. É indignante que comprando o PP 29 audis e o bipartido 3; que lles voten as culpas a outros agora. Certo é que cando se mercaron os audis a situación económica era distinta da actual, pero facer demagoxia, é poñer de manifesto a incapacidade de xestión.

          Parece, segundo eles, que o coche que usaba Touriño gastou nun ano 48.000 euros e rodas; o primeiro que se me ocurreu é que alguén, a conta das rodas do coche, se puxera as botas. Ninguén pensa que Touriño, en persoa, ía o taller a cambiarlle as rodas ó coche, ou que era tan apañado, que el mesmo lle facía ó mantemento ó vehículo. A pregunta cae de caixón, ¿quén nomeou o que ía ó taller?, xa que se supón que era o primeiro sospeitoso, ah........

          Logo de que Pachi Váquez fixera unhas declaracións sobre os Audis deron marcha atrás e dicen cos van a trocar por vehículos para destina-los a prestar servizos públicos, pregúntome a que estarán dedicados os audis, e se definitivamente os conselleiros va a ir agora en burro, porque non pensaran mercar coches novos?, -ou si ? seguen espoliando o patrimonio público. Todo é froito, o enredo kafkiano no que se ven inmersos, das  moitas mentiras electorais   que dixeron e para as que agora non atopan saída, agás vende-los coches que, noutrora, eles mesmos mercaron. É  esperpéntico; movería a hilaridade, pero dan gañas de chorar.

         Dixo, na campaña electoral, que si o elixían presidente, non ía a vivir na residencia do Presidente da Xunta, alguén sabe ónde vive?.

          Un verdadeiro desdicirse é o concurso convocado, con carácter de urxencia,  para dota-la Axencia Galega de Emerxencias dun sofware. Anularon un contrato dicindo que non facía falta e, de seguido, convocan outro; chungo, si non fora que hai que indemnizar pola anulación de contratos firmes. Difícil de entender.

           Ás familias con fillos xa non lles darán axuda pros libros de texto, agás que teñan rendas mensuais inferiores a 420, que soe se-lo importe das pensións asistenciais. ¿quén dixo que as mulleres de 70, 80 ou mais anos non poden ter fillos?: segundo o PPdegE, si.

 

 

 

AUTOCRITICA xa

 

          Teresa Táboas, que foi conselleira de vivenda, no anterior goberno, polo BNG, salientou a necesidade de facer unha autocrítica e quizás a necesidade de refunda-lo BNG, namentres Guillerme Vázquez, actual secretario Xeral do BNG, nomeado pro cargo co apoio dos coroneis da UPG, non quere disentimentos internos, nin criticas, todo moi na liña do marxismo mais ortodoxo; recórdame o líder albanés  Enver Hoxa

          Seguro que moitos dentro do BNG pensan o mesmo que Táboas; dende logo os electores parecen darlle a razón. Nunha recente enquisa que publicou xornal.com, os que noutrora votaron o BNG deixaron de facelo porque, segundo eles, o BNG  desviábase dos asuntos cotiás e mundanos, que lles afectaban, para irse ó terreo da ideoloxía pura; falar dun estatuto de nación, que poucos sabían en que consistía, e cousas polo estilo, levar unha xeito de vida e predicar outro, desconcertou o electorado.

          Vemos a cotío que os vendepatrias e ananos de toda caste, subiron ó poder, urxe votalos fora por medios democráticos, para elo hai que facer unha autocrítica de todo o que se fixo mal, e cal é o xeito de volver a conectar co electorado; os que dende dentro se opoñen a elo son os inimigos que hai que chimpar.

          O slogan da campaña “mais BNG” foi desafortunado, era tanto como dicir que se afondaría nos erros.

         O mais malo é que algún ve éxitos onde hai fracasos; así imos mal, o BNG non pode vivir nunha longa sangría, é parte de Galicia, un pilar mais da democracia.

         Os que solo somos espectadores quédanos a esperanza de que algún Organismo internacional nos declare especie en vías  de extinción, e nos protexan como o lince ibérico.

         As Institucións  da Cultura Galega, se alguén o dubidaba, despértanno do seu sono, só pra que se dea  conta de que son cementerios de vacas sagradas, alleas ós problemas culturais e sociais do pais; tamén tiñan que facer autocrítica da súa labor. Penso que nunca veremos unha autocrítica, dubido que estean dispostos a poñer e perigo as súas mulidas cadeiras, aínda co pais se funda e os lobos se paseen polo chan patrio, como monstros sedentos, chupándolle a sangue o pobo, e votándolle a culpa das súas falcatruadas a outros.

 

 

GALEGO CORDIAL

 

          “Galego cordial”, frase utilizada por Feijoo na entrega das medallas Castelao. Xa sabes: cando mexen por ti, di que Chove; entón serás un galego cordial. Nada de queixarse, de poñer  en  dúbida a doutrina do Líder; non  disintamos do pensamento único. O líder amosaranos o camiño.

          Vendo a entrega das medallas Castelao algo se me retorceu nas tripas, non  digo que os galardoados non mereceran o recoñecemento de Galicia; si Castelao levantara a cabeza volvía a morrer, vendo quen usaba  o seu nome, o que quere facer unha limpeza étnica en Galicia; pero o Líder, ademais, pasouse  sete pobos  cando citou a Martín Luther King, Ghandi, Obama e    Nelson  Mandela; conciliadores como el ¡que modesto!      

          Feijoo fixo unha visita Institucional a Pontevedra, con chulería, arrogancia e provocación, !como debe ser!. Do hospital que proxectou o bipartito, xa se falará dentro duns anos, o das Superdelegacións da Xunta: asunto pechado; calquera proxecto en marcha, adiase. Agora Pontevedra, xa vos visitou o líder, namentres Telmo vixíavos, a durmir; xa vos avisarán cando vos precisen.

          Véndense vintetrés Audis do Parque Móbil  da Xunta, blindados, etc., etc.; parados e xente que non ten para comer, preparade os cartiños; boa oportunidade; preferencia…… bueno, o mellor non sodes chamados ó convite. Gárdanse   as formas: venderanse en poxa. Eso demostra que temos un goberno moi apañao,  Escoitando estas noticias a un danlle gañas de pedir que paren o mundo para apearse. Mercan eles mesmos os Audi, acusa a Touriño de pasearse nun Audi, chegan o pode e toman a  esperpéntica decisión de desfacerse deles; dáse a razón de que se fai para aforrar, malgástase o patrimonio público e trafícase con el e quéresenos facer creer que por o noso ben, pra aforrar. Esto é flipante, non é doado de entender: os Audis mercounos o derradeiro goberno Fraga, do que formaba parte Feijoo, sobrábanlles os cartos por entón, agora parece que tamén. Fraga, para ir a Vigo, montaba nun c-6, que logo usou Quintana. Os coches, a maioría, non teñen mais de seis anos, ós mortais tardamos mais en trocalos; agora apelan a que vai ser un goberno austero, trocará eses Audis por coches novos. ¡curioso xeito de aforrar!. Pro que fan podían ir en burro, así tamén aforraban en gasolina e, incluso, podían aprender algo dos animais.

          Un grupo de empresarios tivo os eses de queixarse da parálise da Xunta, nin lles pagan, nin licitan obras novas; segundo eles están o borde da quebra; seguro que non son uns galegos cordiais. Namentres o goberno de Feijoo ó seu, coches novos, boas papancias e ó país verzas con unto...e !houberas!.

          Xa que andan polo parque móbil, ¿cómo non eliminan mais coches?, os que soen levar algúns funcionarios e termínanos  usando para asuntos particulares, e a Xunta corre cos gastos. Tamén Directores Xerais e outros viven  a  varias ducias  de kilómetros e asígnalles coche e chofer. Funcionarios que viven fora de Santiago, porque queren, e páganlles dietas. ¿Aforran no chocolate do loro ou é un brindes ó sol?. Imaxe. Supoño. Aínda  que seades galegos, sede cordiais, a limpeza étnica está e marcha.

 

 

 

                                     RETRINCOS da Xunta

 

         Hai centos de carpinteiros traballando na construcción de carros do pais; a razón deste feito é que o Conselleiro da Presidencia vaise desfacer dos coches que mercou o anterior Conselleiro socialista para a Axencia Galega de Emerxencias; o persoal da AGE irán subidos en carros do pais e vestidos de gaiteiros; os carros pintaranse de amarelo. Os carros irán tirados por vacas pintas, nada de rubias galegas, hai que quitar barreiras; teñen que poder tirar do carro vacas de calquera lugar da grande, libre e gloriosa.

          O Conselleiro da Presidencia sigue esborrallando barreiras; xa non será necesario o coñecemento do galego para o acceso á Función Pública Galega, si os galegos se lles daba o dereito de usa-lo galego e ser atendidos na súa lingua; son  cousas do Estatuto de Autonomía, que eles non votaron ( eso é certo).

          Anulou un contrato de sofwart, porque el non o contratara, fixérao o anterior goberno; podía vir con algo pecaminoso; embale o encargaran os roxos; os gastos de anulación do contrato van a costa dos galegos, nos podémoslles mete-la man no peto, sabemos o que lles convén ós coitados.

          A Consellería da Presidencia ven de asinar un contrato con Microsoft pra licencias na Administración Galega, en prexuízo do sofwart libre. Seguimos aforrando e gobernando con tino. 

          Os matos que lindan con zoas forestais había que limpalos co anterior goberno; agora os do PPdegE respetamos as decisións dos propietario, e cada quen fará o que lle de a gana.

          Pra combate-lo lume incrementamos, en miles, os efectivos, non falaran galego, con tal de que falen castelán chega, poderán vir de calquera esquina do imperio, logo de cubri-lo cupo dos alcaldes,  (con xente da nosa). Non teñen coñecementos técnicos, eso sería unha barreira, e por tanto non son profesionais, pero teñen sapiencia en manexos electorais. Iran armados de vasoiras e, si é necesario, a falta de cisternas, poderán mexar no lume.

          A crise do leite arranxarémola facilitándolles o crédito os gandeiros, para que  se endebeden mais; así unha vez que    se        afoguen xa non protestan mais.

          No Carballiño celebrouse unha festa de maiores; trouxeron xente de Asturias, Castela-León e do pais; pensaban xuntar vintecinco mil persoas e foron uns dez mil. No  2008 asistiron uns cincuenta mil, xente do pais e en xuntanzas nas catro provincias. Feitos salientables o Lider chegou catro horas mais tarde, logo de que pasaron as papancias (non iba comer do rancho da xente do común). Baltar no asistiu, malia estar invitado. Resumindo a xente non está pra festas, hai crise, para  algúns moi dura e moi real, aínda que os do goberno da Xunta non a sintan; a non asistencia de Baltar, ¿ pode ser que os da boina están cabreados ?.

          O enterrador do galego precisaba uns tres millóns de euros pra subvencionar unha ensinanza privada inconstitucional, sacounos das subvencións os libros de texto, normal.

          A Cohabitación dentro do goberno do Director de Política Lingüística ten que ser complicada, polo menos polémica, a non ser que estea disposto a tragar sables atravesados.

 

ENCRUCILLADA

 

          A miúdo, na vida, xorden encrucilladas e atopámonos na obriga de coller un ou outro camiño. A meirande parte das veces os camiños xa están feitos. Ir por camiños xa andados teñen o risco de levarnos a comete-los mesmos erros dos que  antes transitaron polos eles, a cambio non temos a necesidade de expremi-los miolos, nin afrontar decisións persoais que xustifiquen  as novas e distintas escollas.

        A Cidade da Cultura, que se está levantando en Santiago, leva tragados centos de millóns de euros; e o que lle queda. Foi unha polémica decisión da derradeira etapa Fraga, ó fronte do PP e do goberno galego; nunca estivo claro o desenvolvemento do proxecto. Dicíase, en son de chanza, que era o mausoleo de Fraga; pero o certo é que, foi mais un enredo no que Fraga se veu metido, pola desmedida megalomanía dalgún achegado seu,     que unha idea súa. O custe orzamentario inicial quedou asulugado nos sucesivos incrementos, que disparou a inversión para o seu remate a límites impensables. Si esto xa é grave, o  futuro vese mais escuro, ó non ter un proxecto de contido definido. A rendibilidade e os custes de funcionamento son negros nubarros que condicionan o seu desenrolo. Non se trata de falar da cultura en lata, nin de concebi-la cultura como un negocio, senón de ser realistas, poñe-los pes no chan  e valorar prioridades no marco de uns recursos moi escasos.

        A cultura galega é de tódolos galegos e o proxecto da Cidade da Cultura non é solo de Santiago; mais é innegable que os orzamentos en cultura van a parar, maioritariamente, a este proxecto. Cando hai tantos furados que tapar en cultura, ó longo da xeografía galega, é difícil xustificar un megaproxecto desta magnitude.

        Si o asunto da Cidade da Cultura  xa é de seu importante e complicado, en mans dun goberno inimigo da cultura galega, dáme medo imaxina-lo futuro que lle agarda. Que morra a cultura, como dicía aquel fascista.

       

 

MANIFESTACION

 

     Ainda que foi un asunto local, afectalle o acontecido a toda Galicia. Fai poucos días, na cidade de Pontevedra houbo unha polémica manisfestaión ciudadá, cotra da creación en Vigo dunha Superdelegación da Xunta.

     Pontevedra non é unha cidade pendenciera, e mais ven  tranquila, como dice o dito, dorme, ou parece que dorme. Cecais por esa razón, véñenna amolando dende fai muito.

     Feijoo conta con Telmo en Pontevedra para facerlles os pontevedreses un agravio mais e poñelos en contra das suas autoridades locais. Nun proceso, que non é novo, pon a guinda, ninguneaos e crea en Vigo unha Superdelegación; que tampouco supón nada para Vigo, porque as suas competencias son de tipo mais interno, de control dos Servicios Periféricos  da Xunta, pero feito, a de Vigo, co único propósito de cabrea-los de Pontevedra; o curioso é que conte coa complicidade de Telmo.

   Co repouso que necesita o tema, logo da celebración da  manifestación, convén precisa-lo seguinte:

     -As Superdelegacións da Xunta son órganos políticos, que crea Feijoo, no seu afán de tutela absoluta, para control da Administración Periférica da Xunta. A cousa podía quedar neso, prescindindo do incremento do gasto, que a Feijoo, en contra do que dixo en campaña electoral, non lle preocupa; pero vai mais aló, (Feijoo sempre vai mais aló, parece que pretende deixar unha pegada na historia, e que nadie esqueza o seu paso pola Xunta).  A medida leva, implícita, a creación dunha quinta provincia, inventándose un Vigo independiente. Sabe que non ten competencia  para crear unha nova provincia, el é especialista en camiñar polo fío da navalla, de ahí que dea unha de cal e outra de area, non é unha cousa nin a outra, Así pode lograr enfrenta-los gobernos locais de Pontevedra e Vigo, que son do mesmo signo político; para elo conta coas axudas desinteresadas de Corina e Telmo; a ningún deles lles importa o mais mínimo as respectivas cidades; hai intereses, para eles, de índole superior; o mesmo tempo hai un choi mais pros amigos. É de imaxinar que Pontevedra non lle quere quitar nada  a Vigo; pola contra a administración hai que achega-la ó cidadán e hai que crear oficinas noutros núcleos de población importantes de Galicia; ahí é donde  Pontedra se pode sentir mais ferida. Vigo  é unha cidade que solo está a vinte klms de Pontevedra, comunicada por autopista; pola contra, grupos de poboación, ou bisbarras, distantes da capital administrativa, centocincuenta ou douscentos kilómetros, con malas comunicacións,  non se lles crean servicios (gato...gato); esto non suporía que se modifique a actual división Territorial; pero non xustificaría a creación de Superdelegacións da xunta, que non teñen razón de ser, nun intre de crise ecónomica. Unicamente na inspiración e clarividencia do bo xestor Feijoo, que lle trae ó pairo o incremeto do gasto que elo supón, sin beneficio ningún pro administrado, e enfrentando a núcleos de población.

     Feijoo debérase meter en poñer orde nas Diputacións Provinciais, pero non mo imaxino poñéndolle a campaiña ó gato.

      Telmo que te vexo vir, por muito que poñas cara de conexo. O inefable e nunca ben ponderado Telmo, alcaldable in pectore do PPgdeE para Pontevedra, dixo que foran á manifestación tres mil persoas, polo seu cuentómetro persoal; os organizadores cuarenta mil, a Policía Municipal vintecinco mil. Sin mais, un observador imparcial collería os datos da Policía Municipal, por ser unha Institución independiente; pero Telmo, que ten o seu cuentómetro particular, homologado en San Caetano, apresurouse a desprestixia-la policía municipal. Este persoaxe é o que o PP propón para alcalde de Pontvedra, o que pretende rexi-los intereses dos Pontevedreses, que tan a miudo confunde cos seus.

        Xa se viron cousas mais raras, pero cousas veredes que farán fala-las pedras.

BOINAS E BIRRETES, OU AS CAVERNAS

 

          En tempos, non tan esquecidos, falábase de dúas correntes do PPdeg, nas que se distinguía: a corrente dos boinas, que agrupaba á xente, fundamentalmente de Ourense e Pontevedra, que se caracterizaban polo apego á realidade do país e que          sentían unha certa fachenda do seu. Outros, os do birrete, presumían do seu estatus universitario e Galicia só lles interesaba como laboratorio.

       Nestes tempos, non sei xa si se pode falar das dúas correntes que se mencionaban, pero certo é, que os fillos do mal cabalgan polo país, tentando meter a Galicia nunca caverna, da que eles nunca deberan saír.

        Falando de cavernas, lin unha manifestación, creo que dun tal Freire, que para ilustra-la loita da Xunta do PPgdeE en contra do galego, aínda que máis ben daba máis escuridade que luz, dicindo, máis ou menos, que o galego nacera do castelán, sendo un sinxelo modismo do mesmo. Aínda que os coñecementos filolóxicos do personaxe sexan tan limitados como a súa gris relevancia profesional, segundo se deducía do artigo. Seguro que moitos mediocres verán a oportunidade de dar fe da súa razón de ser: como a FAES, que ademais de apoiar e jalear a loita en contra do galego, sen ningún argumento, mófase dos que falan galego e dos que, sen falalo, teñen acento galego; tanto se pasaron, que os do PPgdeE renegaron do apoio. O máis irritante é que, ademais do PP de Madrid, tamén o goberno de España lles da unha subvención para as súas actividades: hoxe por ti, mañá por min.

          A Xunta xa empezou a parir leis novas, de  persecución do galego, eliminación, segundo eles, barreiras para acceso á Función Publica Galega. O coñecemento do galego para o exercicio da Función Pública en Galicia é  unha medida para garantiza-la atención os galegofalantes na súa lingua. Eu pensei que o Estatuto de Galicia era a norma superior, que regulaba a convivencia e  o tráfico xurídico; pero unha norma dun goberno partidista pon en cuestión a súa vixencia.  ¿que fan as Institucións, partidos políticos, sindicatos, etc.?. O nazismo tivo o  mesmo nacemento; as potencias intentaron calma-los nazis, coa esperanza de que entraran en razón, logo custou unha guerra. Hai  que pensar que estes políticos de hoxe non son o fascismo de entón, pero parécense moito, chega ve-las ameazas de Rueda á oposición. As outras partes de España pensan que non vai con eles, de momento, ¡como me sona isto!.  Contra Franco todo era máis claro.

CRISPACIÓN

 

          No Pazo do Hórreo vívese nunha crispación diaria; non só cando o líder sube ó estrado, enchido de soberbia e mirando ó tendido con desprezo, votando o queixo, coma se fora un accidente xeográfico. Como se de unha coreografía se tratara, os subalternos  tamén fan os seus pinitos, imaxínome que seguindo unha consigna.

          O seguimento, evidente, na persoa da Conselleira de Facenda; que como non, tamén ataca o galego, aínda que non veña a conto, nin sexa a súa función.  

          A Conselleira de Facenda debía falar da emisión de débeda pública que fai o PPdegE, nada mais tomar posesión, e a primeiros de ano, sen que se saiba a finalidade clara do brutal endebedamento. Pódese calcular que, dos douscentos millóns de euros, cos que nos endebedaron, só deberon chegar, como moito, cento cincuenta millóns ó Tesouro galego; pois ai que pagar unha forte prima ás entidades financeiras, para colocar unha débeda dunha Administración que veñen desacreditando. Independentemente  do grupo de risco no que está cualificada, nun momento de crise financeira, con un forte constrinximento da actividade crediticia; pregúnto, o mesmo que calquera, ¿cal é o proxecto estrela do PPdegE, para xustificar, de saída, este brutal endebedamento?

          Dicía Feijoo na campaña electoral, entre outras promesas que quedaron neso, en promesas, que ia baixa-los impostos; non solo non os baixou, senón que nos afunde, un pouco mais, no pozo da pobreza con ese endebedamento. Os impostos, ó menos, ten que pagalos soamente os que realicen unha actividade económica suxeita a tributación, pola contra a débeda recae sobre todos. Esa sería a maneira de baixa-los impostos que propón o PP e que ninguén a podería explicar mellor que eles mesmos; si aínda os electores non o entenderon. Que siga o enterro.

          A prensa independente  publicou unha foto do Conselleiro de Educación, subindo o coche oficial, cunha cara de flipado que da medo, logo de clausura-lo curso nun colexio de Ribadavia. Alumnos, pais de alumnos e mestres apupárono polo seu ataque ó galego.

     Temos un goberno de ocupación, de xenocidas  culturais,  ademais pon todo o empeño en crear entre os cidadáns un clima de crispación; namentres pasa dos asuntos de goberno cunha  parálise e carencia de ideas. Arrasa con todo o que fixo o goberno anterior, intentando, así, demostrar quen manda neste pazo; non é solo o arraso que fan, senón o énfase que poñen nel.

ATADO E BEN ATADO

 

                     Dicía Franco que deixaba todo atado e ben atado; o pouco, todo se esmendrellou. Moitas promesas de Feijoo e ningunha cumprida; a historia é para aprender dela, para evitar que se repitan os mesmos  erros, non para cometer mais. O que noutro tempo foi un rapaz dos campamentos das Juventudes Nacional Sindicalistas, con pantalón curto, teima con resucita-la grandeza do imperio, conquistando unha esquina de España e facendo realidade aquel soño do vello ditador.

                 Agora que alguén diga que os soños e as premonicións de Franco non eran reais; de facelas reais encárgase o novo líder, con  consignas e con feitos mais materiais da vida diaria. Prométese mais xustiza, mellor goberno, austeridade, etc. En qué quedaron as promesas? a saber.

                  Os becerros ian subir de prezo, arranxaríase o do leite, disminuiríase o desemprego, non habería mais ERES,  non habería revanchismo, habería austeridade no gasto público.

                  A realidade de hoxe, e non pasou moito tempo daquelas promesas,  é ben distinta: os gandeiros cabreados, moi cabreados: os becerros non soben de prezo e o leite, como regalado; as fábricas do leite pechan e os tractores, que son máquinas para o campo, invaden as cidades e obstaculizan o tráfico urbano. A provincia de Lugo é a que mais sufre isto.

                Incéndianse os conflitos do metal na provincia de Pontevedra e o do téxtil na Coruña, menos mal que Baltar mantén a provincia controlada.

                No que vai de ano, incrementáronse os ERES, das empresas privadas, en case un catrocentos por cen. No sector público o ERE é permanente; todo aquel funcionario que, dun xeito ou de outro, colaborou co anterior goberno, no cumprimento do seu  deber, foi cesado e perseguido, falo de funcionarios que non tiñan ningún cargo político; os  que o tiñan xa lles chegou a coitela antes.

                A austeridade no gasto ia ser esencial: créase, de facto, na administración periférica cinco provincias e increméntanse  os cargos políticos, anúlanse contratos, coa correspondente idemnización a cargo dos contribuíntes; os funcionarios cesados nos seus cargos, cobran e pasan a expectativa de destino; pero co ERE vínganse deles; os seus soldos e os de os que os sustituen incrementan o gasto; pero non é problema, págao o de sempre,  eles non.

               Para pagar, estes e outros desatinos, emiten 30.000 millóns das antigas pesetas en débeda pública. Un goberno que siga unha elemental  norma de bo endebedamento, non emite débeda nada mais que para inversións,  nunca para gastos correntes, festas, subvencións os amigos, gaiteiros, cláusulas de penalización de contratos  anulados, incremento desmesurado do gasto público, etc., etc;  isto teranno  que pagá-lo as xeracións vindeiras.  ¡que pais!                 

 

O LIDER

 

         Dicíase que dous membros do PP, entre outros, estaban chamados a desenrolar papeis importantes  dentro do PP e que tiñan certo parelismo eran Feijoo e Ruiz Gallardón; as comparanzas entre ambos non pasaban da mera anédocta. Cando foi elevado ós altares da política autonómica Núñez Feijoo, por xubilación de Fraga; no  seo do PPdeG armouse unha gran preocupación entre os sectores mais ultras e os caciquiles, que temían que se poñía en perigo as  súas parcelas de poder.

         O pretendido progresismo de dereitas de Feijoo, non pasaba de ser unha suposición; pois nunca tivera a oportunidade de actuar solo, sen a sombra dos seus mentores. Deberon de ser moi convincentes as promesas e os votos de garantía que lles deu ós grupos que recelaban del, pois pasaron a ser neoconversos e ver colmadas as súas aspiracións; así, logo de celebra-las eleccións, pasaron a ocupar grandes parcelas de poder e o programa de goberno é o seu; todo elo,  en detrimento do sector mais apegado á realidade do pais, que ve con preocupación os  ataques a todo o galego, o revanchismo e a crispación social.

        A ideoloxía do goberno non ten porque se-la ideoloxía de Feijoo. Este, en    realidade, carece de ideoloxía e o programa de goberno será o que decidan os grupos que o apoiaron dentro do PP; o  único que ten é unha ambición insaciable, e  para satisfacela está disposto ó que sexa, mesmo a ser o xenocida cultural de Galicia.

        Con diferenzas, hai  un paralelismo entre el e Berlusconi,  especialmente no fenómeno electoral.  Non deixa de ser curiosa a afirmación de Feijoo, despois das eleccións europeas, de que a oposición estaba  cabreada con Galicia polo resultado electoral, o mesmo tempo sacaba peito, esquecendo que a oposición ten unha indudable vocación demócrata, el ofrece dúbidas coas súas prácticas de intentar amordaza-la oposición. Con todo, os resultados electorais das europeas pon de manifesto que ten o apio explícito dunha cuarta parte da poboación galega.