GOBERNAR DE CU

 

 

 

 

          Gobernar de cu, ou  de recú, non é o mesmo que gobernar co cu, aínda que vendo o que se ve, non é doado saber cando se trata dunha cousa ou   da outra.

          Pros que gobernan o importante non é o resultado da súa xestión, o importante é parecer que fan algo.

          Cando  o negocio este da Xunta se estaba a poñer en marcha, e  San Caetano aínda estaba baleiro, alguén ordenou que permaneceran acendidas tódalas luces, e unha gran bandeira de Galicia estaba izada no alto do edificio; dicía que así a xente tiña a percepción de que se traballaba.

          O Executivo da Xunta vai de recú, goberna de costas o pais, mirando sempre o que fixeron os que os precederon, pra eles desfacelo; pode que sexa unha voa táctica política a corto prazo, pero o ir de cu, non se sabe pra onde camiña, nin a onde dirixe os seus incertos pasos.

          Gobernando de cu, non se ven os problemas, e nalgún momento terán que da-la volta e camiñar de fronte e atoparanse cos moitos problemas que hai, xa non poderán esconde-la súa incompetencia, votándolle a culpa a outros.

          O malo será si aínda que dean a volta, e xa   non camiñen de cu, gobernarán co cu. Visto o visto,  eso é o mais probable.

          O tempo perdido é malo de recuperar, pero si a eso lle engadimos unha involución que nos achegue o home de Cromañón, terémolo mais difícil. Feijoo despedaza o pais, xa anunciou que ía anula-lo concurso eólico, que era o único que lle quedaba. Os adxudicatarios xa se fretan as mans, facendo contas do que lles toca de indemnización, sen haber invertido un euro.

          Veredes dentro duns días a Feijoo superarse a si mesmo.

           Do prometido na campaña electoral, nada, de nada.

          Vai nevar moito, pasaremos moito frío nesta etapa de xeos, de nos depende que o paréntese dure pouco.    

SEN HONRA E SEN CARTOS

 

 

 

          Aínda que se concibe como unha frase quixotesca, que reflexaría un modo de ser tópico español; foi pronunciada polo almirante Méndez Núñez no sitio do Callao: mais vale honra sen barcos, que barcos sen honra. Anos despois, outro galego, asignaría un acordo financeiro co Estado, absténdose, E dicir, sen opoñer un pero, sen discusión algunha asinou o que lle deron, perdendo case catro centésimas porcentuais na financiación que Galicia viña percibindo; é dicir, si antes éramos pobres, agora serémolo mais.

          Pra Feijoo é mais importante Xénova que Galicia; mais ben Galicia pral el é un accidente xeográfico, na que puxo as pousadeiras, con seres nados pra ser mandados,  que non lles importa que mexen por eles; o mellor algún día esperta  do soño e atópase coa realidade, porque as súas mentiras  foron descubertas.

          Volver de Madrid pra el non é nada novo, vota aló dous días da semana, “traballa” na Xunta tres. Por min podíase quedar aló. Esa case metade da semana, que non está en Galicia, pagámoslla os galegos; estanos estafando. Cando vólveo de asina-lo acordo de financiación veu sen cartos e sen honra, pero obedecendo, o cal me carga de razón pra pensar que Feijoo é solo un Guiñol, é que outros manexan os fíos.

          O modelo de finanzamento podíase considerar pechado, desde o momento en que o goberno do Estado e Cataluña chegaron a un acordo. Madrid e Valencia, malia ser autonomías gobernadas polo PP, tamén lles favorecen os parámetros aplicados a Cataluña, polo que o PP deu orde de absterse. Madrid ten os maiores ingresos por autonomía, non porque xenere mais riqueza, como o caso de Cataluña, senón porque as grandes empresas do Estado teñen a sede social en Madrid, e alí pagan os impostos, aínda que a actividade económica se realice fora da Comunidade.

          O concerto vasco non é tan histórico; eles remóntase a antes da guerra civil, e era unha reivindicación do PNV, e Aznar concedéullela, porque precisaba os votos do PNV. El primeiro, España despois. Con  Cataluña pasa algo parecido e o PSOE claudicou pra conserva-lo apoio parlamentario. De tódolos xeitos a financiación non acada o nivel de privilexio do  Pais Vasco.

          A Navarra, Franco concedeulle un privilexio financeiro, polo apoio que lle deu na guerra civil, co que seguen, moi caladiños pra que non se acorden deles.

          Volver sen cartos e sen honra,  sabendo que nin os compañeiros do partido te respetan, que ninguen quere alianzas estratéxicas contigo, que eres menos que nada, ten que ser frustrante; por eso necesita de desatinadas accións de goberno que o  reafirmen como autoridade. 

         En política, as persoas obedientes e manexables, coma el, teñen futuro; ter pensamentos propios pódete converter en perigoso, pero eso nunca lle vai ocorrer a  Feijoo; ademais, ser intelixente non é un mérito.   

ECONOMIA ESCURA

 

          O apago informativo abrangue, non solo á Consellería do Medio Rural, senón a tódalas areas da Administración Autonómica; é unha maneira de facer política do goberno Feijoo, que responde o seu concepto da política e dos administrados. Para eles a Política e algo moi privado, de iniciados, dun grupo moi selecto; os administrados, os cidadáns, os súbditos como gustan eles, o gran público non ten porque saber nada; o que lle interese o poder que se saiba, filtrarase en coidadas doses, cunha orientación propagandística, eliminando, así, toda percepción  negativa; si ademais se conta cunha oposición que non crea problemas asunto resolto; e se a oposición  fai algunha incómoda pregunta no Parlamento, sóltanlle o axeitado parlamentario pra que os cale a berros, non a razóns.

          Debe ser que en cada momento político hai un Parlamento axeitado a ese momento. No que oímos, os parlamentarios non son de alto nivel, !pero hai que ver como berran! E que disparates dicen; todo por gañar puntos.

          O Igape, (Instituto Galego de Promoción Económica), dependente da Consellería de Economía, segundo algúns está a consolidar redes clientelares e a pagar favores, en lugar de axudar ó tecido económico do pais e a impulsa-lo desenrolo e a creación de novos proxectos.

          Nestes momentos de dificultades económicas, a necesidade de marcar unhas prioridades claras, pra asignar uns recursos escasos as moitas necesidades que hai son maiores, pero parece que as prioridades comezan por quenes axudaron a gaña-las eleccións.

          Descoñécense os proxectos, o deseño da política do organismo, (IGAPE), qué é o que fai, pra onde vai; todo queda non compadreo pouco claro, e a economía o que quere é as cousas claras, sen incertidumbres, sen política de amigos.

           As dúas caixas galegas están en perigo, non porque poidan ser insolventes, senón porque Caja Madrid, e outra Caixa dunha autonomía gobernada tamén polo PP, queren consolida-los seus dominios en Galicia e facerlle fronte a outra entidade financeira. É, fundamentalmente, unha estratexia política deseñada dende Xénova. En economía as estratexias políticas a veces dan moi malos resultados, e deso xa temos antecedentes. A economía debe moverse fundamentalmente por criterios económicos. Xa que vivimos nun pais de libre mercado  hai que deixalo funcionar, e non usar esa filosofía económica solo cando a uns políticos miopes lles interese, curiosamente, pra alterar as regras do mercado no ámbito interno do propio estado. Nade pode ignorar o papel que xogan as caixa na economía galega; tampouco que o PP manda moito en Caja Madrid. Parece que, das dúas caixas, Caixa Galicia, que  o nega, mantén un idilio serio con Caja Madrid e outra mais. Pode segui-lo camiño de Fenosa, e deste xeito, ademais de que Galicia quedaría economicamente tocada, A Coruña, sentiría como unha tras doutra, as súas empresas emigran, e a cidade converterase nun cementerio de vivos con glamour; eso si, quédalle Galicia Monolingüe e Negreira. Rajoy e Montoro, aplauden o evento, Feijoo, que de economía debe ter a mesma idea que teño eu de capar grilos, non sabe, nin contesta. Sabendo que é un home obediente, sen criterio propio, o resultado vese vir.

          Outro feito preocupante é que, as  axudas pra incentiva-la venda de coches que prometeu a Xunta, seguen o ritmo normal da acción  de goberno da Xunta, e dicir, parálises total. O IGAPE que ten que conceder as axudas, ten outras prioridades; primeiro páganse os favores, se sobra algo xa se verá.

O NEN@ XA NAEU

          Foi un parto difícil, unha criatura mal enxendrada, cunha crianza que vai ter moitos problemas, pero xa temos o resultado da enquisa.

          O obxectivo último de Feijoo é efectuar un adestramento ideolóxico dos cidadáns; unha segunda castra e doma de Galicia e se para elo hai que crear un enfrontamento entre os cidadáns, faise; no vai reparar en medios.

          Pra min, a enquisa foi un despropósito, que non se lle ocurriría, nin o que asou a manteiga nun garabullo. Se lle engadimos o apoio mediático, a participación da maioría do PP no apoio á campaña, a punta do iceberg de Galicia Monolingüe, os cartos que gastou a Xunta no enxendro;  o mirar pra outro lado das Institucións oficiais da cultura, etc,  o asunto adquiriu unhas proporcións dantescas, non polo tamaño, senón polas consecuencias e os medios empregados.

          Este goberno paga os favores, e o apoio do ensino privado á enquisa, traerá consecuencias, nade fai nada porque si; non vai ser coma o caso de Viriato, cando os romanos lle dixeron os seus asasinos que Roma non paga a traidores.

          Moitas escolas unitarias non teñen material, suplen as carencias coa imaxinación dos docentes, pero pra Galicia Monolingüe houbo unha escandalosa subvención. A mesma Consellería non escatimou medios económicos e persuasivos.

          Pros que aínda defenden a enquisa, malia o que choveu,  teñen que saber que se fixo sen ningunha garantía de obxectividade, cun fin determinado, co único obxecto  de que lle ratificaran unha decisión que  xa a tiñan tomada. Unha coña

          Si aínda hai alguén  que cree na limpeza de accións do PP, basta recorda-la precampaña electoral, seguro que cree tamén o conto de Caperucita; de sobra sabemos que estando quen está por medio, e tendo de Presidente a Feijoo como garante do proceso, a chapuza estaba servida.

         O PPdeg  fixo da mentira e da manipulación unha conducta habitual nos últimos tempos, o que pon en dúbida o resultado, que se deberon desviar tanto  das súas expectativas que os obrigou a un maquillaxe dos datados da enquisa; por eso dubido que  sexan reais; o que se ratifica co feito de que, nin o Conselleiro de Educación, nin Feijoo, asistiron  a   súa presentación.

          Castelao dicía que cando un galego deixa de falar galego, xa non é galego, pero eso non o converte e castelán. Nese limbo no que se atopan os negadores do noso idioma son obxecto das burlas coma as que fixo a FAES,  que no apoio á campaña contra do galego burlábase do acento da súa xente, pero os de Galicia Monolingüe son xente que precisa un maltrato do seu amo mesetario, e seguen poñendo o lombo, e non son solo son negadores do galego, senón que non  teñen conciencia da súa  rediliculización.

          Cando armaron aquela asonada cívica en Santiago, trouxeron xente de fora de Galicia, pra armar ruído contra do bipartito.    

          Tódolos que vivimos en Galicia temos o dereito e o deber de coñece-lo galego; ademais da obriga legal, é un xeito de coexiona-la sociedade civil..

        A enorme fenda que Feijoo está a producir en Galicia, na súa convivencia, co tema do idioma,  non é doado de comprender. A FAES e Feijoo, cos monaguillos que se lles unen, retrotráenos ós tempos de segunda república.

        A actitude cívica, sen baixa-la cerviz, dos asistentes o acto celebrado en Vigo, ó que asistiu Feijoo, que con pegatinas e outras enseñas, fixeron pública a defensa do Galego, fai pensar co pais aínda está vivo e confírmao a enquisa.

        Non solo falamos o Galego porque nos peta, como diría ó poeta de Celanova, tamén porque é a nosa lingua e nade nos vai quitalo que é noso.

DESFACENDO O PAIS en cen dias

 

         Feijoo errou o camiño, por querer face-lo contrario do lema: facendo pais. Encargoulle a varias brigadas que recorreran o pais derrubando todo o costruido; estas brigadas seguen tanto o pe da letra o que o xefe guiñol lles ordenou, que non solo derruban o construído polo bipartito, senón que tamén usan a piqueta coas obras da era Fraga; claro, para algúns Fraga era un perigoso demócrata, comunista e separatista.

          Será que a invisible man que o manexa ten un guión que non coñecemos, pero que intuímos, e que a praga de asesores non está a altura dos bonsais. De calquera xeito, a unha persoa que se cree en posesión da verdade, ningún informe o vai a frear. Tamén pra que asesorar de algo que sabes que non van a facer caso e, te vas buscar o cualificativo de dubidoso, de ser un infiltrado; mellor facer un informe que lle dean a razón.

          Xa non é que Feijoo non teña capacidade pra gobernar, o mellor é que non lle deixan facelo; outro, houbérase marchado para casa; por moi vaidoso que sexa e que viva nunha fantasía, sabe que o único que fixo foi destruí-lo feito, sen facer nada novo. En política, non teño coñecemento de que alguén deixara a teta e se fora para súa casa, a menos co chimparan.

          Ten compañeiros de viaxe, ademais dos que ten na sombra, que dan medo o mais destemido. Galicia Monolingüe chama o boicotear as normas legais que non sexan do seu agrado. Antes esto sería incitación á violencia, o socava-la convivencia e o que infrinxía as leis era un delincuente, agora, dun ou doutro xeito, se non participa no poder, anda o seu carón.     

 

          -Intentarei responder ós comentarios que fagais. Si queredes, faremos entre todos un blog  interactivo; así será mais entretido.

 

           Hoxe farei un breve comentario, a modo de engadido, a petición dunha lectora, sobre da consulta do galego, é unha simple opinión; trátase de dicir o que xa dixen: Ha nade se lle ocurriría facer unha enquisa sobre algo que hai que facer, e o que hai que facer co galego ven no Estatuto de Autonomía: o malo non esta no resultado, senón na enquisa mesma. Qué pasa con  ese 40% de abstención no ensino público. ¿É o ensino privado é o que vai marcar a dirección da Consellería?. ¿Alguén cree na honestidade e limpeza do proceso?. ¿alguén cree que os paxaros maman?. Ningún goberno, ningún, dende que se inventou o sistema, convocou un referendo pra perdelo. Outro día falaremos delo.

CEN DIAS

 

          Moito se ten dito, nunca se falou tanto de tan pouco; todo podía resumirse coa frase “cen días de destrucción”.

          Parece que xa pasaron cen anos, pero solo pasaron cen días, dende que ese, por fortuna democrático, accidente electoral colocou a Feijoo de Presidente do goberno galego. Non facía falta espera-los cen días de cortesía, como el dixo, porque el mesmo se encargou de amosa-las súas intencións.

          Pódese dicir que agora lle vimos o verdadeiro rostro, ademais de ser un bo actor, basta recorda-lo sentimento que puxo na toma de posesión  coa lectura do discurso de investidura, con  bagoas incluídas, dando mostra de ser un actor moi logrado, con moitas horas de entreno; é un doente, cunha patololoxía común a cantos fan da mentira unha verdade.

          Dixo que intentou gobernar con austeridade, o dos coches, as papancias e oropeles  fóiselle a man; menos mal que ía a ser austero, solo se lle foi a man e a lingua. Que había unanimidade no goberno; certo , o mellor xeito de ter unanimidade é elimina-los motivos de discrepancia; nos Consellos da  Xunta reina a paz dos cementerios; os Conselleiros son  cipreses e os mortos somos os galegos. A terceira parte é que parece que vai dici-la verdade , a súa verdade.

          Segundo Feijoo, estamos a atravesar unha crise económica; eso xa o podía dicir cando estaban na oposición, daquela era culpa do goberno. Fixo moitas consideracións sobre as dificultades que xurdían para gobernar  nos tempos de crise. A culpa, como non, do goberno anterior; por el non había crise, por nos tampouco. Enterouse da crise agora,antes non o  sabía; todo o mundo, menos el, o sabía; por eso prometía o paraíso, fermosas uries pros crédulos.

          A pesar de preguntarllo, non respondeu sobre o conflicto lingüístico; tampouco dixo nada do aumento do paro nos seus cen  días de goberno, dos  dependendientes, dos conflictos laborais actuais e das promesas incumpridas.

          O mesmo que outros, está aí cunha larga man de tras que o manexa coma un guiñol, pero ten moi ben sabido o rol e o ser un home de palla non lle quita a responsabilidade.

          Eu, o que non dixiro e que poña a Castelao coma o seu modelo. Eso é emporcar a imaxe de Castelao; que dixera que Franco é o seu modelo sería mais crible. Seica Castelao non poñía en dúbida a existencia de España; non coñezo a nade que o faga, nin que cuestione a existencia de Europa. Cousa distinta é admitir a España como Unidade de Destino Universal, el quizá si, Castelao non.

          Os crédulos, que os hai, sobre todo en tempos de crise, necesitan creer en paraísos, nas uries, en líderes  que lles fagan concibir falsas esperanzas, pra esquecerse de miserias.               

TACTICAS

           Cando foi da guerra civil española, a lexión cóndor, ensaiou  en Guernica un sistema de bombardeo aéreo, que logo os nazis utilizarían durante a segunda guerra mundial.

         O PP está ensaiando en Galicia unha nova táctica electoral, imaxínome que pergueñada na súa  factoría de ideas,  coa que pretende gañar, con trucos sucios, e o mesmo tempo crear un estado ideolóxico co que   agochar as súas falcatruadas, e desamar á pobo de calquera idea, simboloxía, xeito diferenciado de ser ou de pensar, que o poidan apartar do pensamento único.

         Aínda que non esteamos por eses xogos,  temos que admitir que nos meteron na partida,  e temos que ver de saír vivos dela, alguén se xoga moito e ensarillaranos coas súas malas artes.

          O revisionismo de tódolos actos do anterior goberno ten unha finalidade política, que vai mais aló do revanchismo; o obxectivo último é deslexitimar o anterior goberno e deixalo como un goberno inútil diante dos electores, si é preciso ir contra os propios actos, vaise, como é o caso dos Audis, que lle atribuíu a compra o bipartito, cando en realidade os mercara Feijoo, pero a verdade, neste e  noutros casos, é a primeira víctima.

          Agora comprendo porque aquela obsesión de Feijoo de saber con que presuposto contaba cada Consellería; non era para gobernar, porque aínda non fixo nada despois de cen días de goberno, era para saber con canto dispoñía para idennizar pola anulación de contratos firmes, e para as operacións de propaganda.

          Noutros episodios, tristemente famosos, como 11M, utilizaron tódolos medios de propaganda, escritos, visuais, sonoros, manipulación de asociacións, etc, pra inculpar a outros, hasta que os Tribunais  de Xustiza lles desmontaron, un a un, o tinglado.

          Por poñer un exemplo das súas manipulacións, os dependentes, os que usou na campaña electoral, tenos esquecidos, e non protestan, os opositores, os que lles cambiou as regras do xogo, en pleno partido, tampouco, etc, etc.

         !Hai que ver o que fan uns medios de comunicación ben usados e engraxados!

MEMORIA

             Os distintos gobernos da Xunta fixeron moi pouco polo galego: votábanlle un verniz, e con eso xustificaban a defensa do idioma; logo pra desviar a atención de feitos reais e presumir de defensa da cultura, crean os premios Castelao, sendo, os deste ano sen ir mais aló, unha vergoñenta maridaxe, un esperpéntico acto, no que solo se  salvou a publicidade oficial.

          Tamén os distintos Delegados do Goberno central, non regatearon esforzos en axudar a marxinar o galego; pois dende aquel García Sabell, que na década dos oitenta interpuxo un recurso contra dunha modesta orden da Xunta que intentaba darlle un papel o galego na administración autonómica, hasta hoxe, a política foi de marxinación aberta ou  sutil, cos mesmos efectos sempre.

           Aínda que houbo felonías célebres e sutiles maneiras de acoso, non creo que ningunha chegara mais que ser unha caricatura do plan Feijoo; foi este triste personaxe o que deseñou e está levando  a cabo unha política de sistemático acoso, non solo á lingua galego, senón,  de toda a cultura do pais.

            Unha insignificante presencia no ensino, case nula na Administración, limitándose a actos protocolarios, o galego vive, ou mais esmorece, nunha lánguida e longa agonía. Esa sería na primeira etapa do PP; pero a chegada de Feijoo non supón a continuidade da anterior política conservadora; a influencia da extrema dereita nesta etapa do PP, leva a Feijoo a unha belixerancia en contra do galego, dun xeito nunca visto en ningún goberno  democrático. Non se trata de deixar esmorece-lo galego; pros ultras non da morto e hai que rematalo.

            A invocación dos espíritos dos devanceiros, feito enriba das súas  tumbas, parecíase a un aquelarre político, feito a plena luz do día; non me estraña que atoparan baleira a tumba de Castelao. Seica o cadáver desapareceu e os investigadores chegaron á conclusión de que nade puido roubar os restos do político de Rianxo, porque non atoparon signo algún de roubo, pero si unha notiña  que dicía: “si alguén me busca, que saiba que non fun quen de aturar mais os aldraxe que me fan a min e o meu pais, nin morto podo descansar, voume pra onde estaba, pra Chacarita”.

           Armouse un balbordo nos cementerios tremendo; deu en soprar un forte vento, as follas, os plásticos e os papeis voaban; as puntas dos cipreses chegaban ó chan. O aire transportaba os laios dos galeguistas soterrados. Castelao dixera, canDo enterrara a Bóveda, que non enterran cadáveres, enterraban semente. Esa  semente espallábase agora por Galicia.

           Pra que o bo de Daniel se volvera a exiliar xa tivo que ver mal as ousas. É sabido que el amaba este pais co querer que se lle pode ter a algo grande. Tivo que ser moi forte, para el, escoita-la pantomima que se estaba a representar  e coñece-las intencións do instriónico personaxe.

          Bóveda, dende o cementerio de San Mauro, en Pontevedra, díxolle que o comprendía, que ninguén mellor que el sabía da traizón de algunhos nados neste pais, pois os que se achegan as tumbas a facer discursos ocos, houberan aplaudido noutro momento.

          Dende o Escorial Franco fíxose oír e ameazounos con volver, pois a xente que gobernaba agora en Galicia non era de fiar, pero os cincocentos quilos da lousa que lle puxeron enriba, non lle deixaba levantarse.

           Por si alguén non o sabe, os mortos están presentes, en espírito, e vixíannos, saben as  nosas intencións  e non os podemos enganar.

O MELLOR

          O Director xeral de Montes da Xunta de Galicia é un home  que non se corta un pelo a hora de votarse  flores, modesto, e cunha cara mais dura que un seixo.

           Asegurou  que o sistema contraincendios da actual Xunta é o mellor de España, abofé que ten razón, co outro goberno no chovía seguido como agora, estaba cheo de roxos, cos que Deus  non quere nada. Pola contra, agora temos a Deus  da nosa parte e mándanos auga do ceo a esgalla. Con tan bo aliado non hai porque terlle medo ó lume. Supoño que eso era o que quería dicir, con aquelas palabras tan ben ditas, que ninguén entendía.

           Mirade por onde, si Feijoo é un deus, ou manda mais que Deus, a choiva de xullo é cousa súa; controlou os incendios, pero fodeu ós que tiñan vacacións neste mes, os dos hoteis, os dos cámpings, e tódolos que disfrutan co bo tempo. Xa saben, que lle pidan unha indemnización.

           As brigadas tamén felices, a bota-la partida e que siga a cousa.

           Si o resto do monte de España arde é porque non teñen un sistema contraincendios tan bo como o de Feijoo. Non chove como en Galicia. Que Deus nos colla confesados si o tempo mellora.

           As axudas  xa concedidas e non pagadas son actos firmes e débedas contraídas, pero os beneficiarios, os políticos e os sindicatos do campo son galegos cordiais.   

FACTORIA DE IDEAS E TRAGONS

          O artigo de Xavier Vence do Xornal do 17 deste mes, fíxome pensar no papel da clase política gobernante na actualidade en Galicia. Facendo un reconto do realizado por este goberno, e doado concluír que o único que fixeron foi esborralla-lo construído polo goberno que lle precedeu; hai dous respostas posibles, ou ben teñen que saldar débedas cos que os apoiaron, ou son tan ananos como gobernantes que precisan despexar todo para que se lles vexa.

          O ataque xeneralizado a todo o que soe a galego é a súa principal obsesión, como se estivéramos gobernados por uns alieníxenas. É neste punto onde se ve claramente as directrices da FAES, que é unha factoría de adestramento ideolóxico; corrosivo e, a veces, ofensivo e desprezativo. Así o fixo na campaña de acoso ó galego, apoiando a Galicia Monolingüe, onde se ridiculizaba ós que, incluso sen falar galego, teñen acento galego, tanto así que o propio PPdG renegou da campaña.

          Galicia Monolingüe existe como estratexia, non é unha entidade autónoma, senón que actúa ó mandato dos seus creadores e impulsores.

           A factoría de ideas crea un nacionalismo español, excluinte, co racismo propio de tódalas ideoloxías fascistas; basease no pensamento único, culto ó líder, pureza de raza, etc .

           Hai unha confluencia, na base, de intereses sociais, económicos, políticos e relixiosos, e nosoutros asistimos como convidados de pedra, de espectadores  da nosa propia traxedia.   

          A ausencia de oposición fai que Feijoo saque peito,  se faga o valente  como  se fora un matón de colexio e, pouco a pouco, vai derruíndo todo. Así tamén podemos ver a ineptitude da oposición e comprender porque están nese papel.      

          Non se ve cheo o goberno de tragar, os restauras fan  o agosto. O pobo paga as facturas e fai de servente nas festas. Na  maioría dos fogares galegos pásase con caldo esgubio, a crise, que pra algúns nunca a hai, non da pra mais. Menos mal que agora que goberna o PPdeG e os becerros valeran mais, pagarán mellor o leite e haberá trabalo pra todos, vamos, un mundo feliz, polo menos eso nos prometeu Feijoo.

           Co gallo do día da Patria Galega, xuntouse no hostal dos Reis Católicos o mellor da política galega, achegada ó poder, por suposto, non había sensación de crise. Daba gusto velos de etiqueta, eu pensei que eles irían vestidos de gaiteiros  e elas de pandereteiras; o folclore galego non era nada ben visto, sobretodo naquel ambiente, pero había que ver a aquela xente provinciana con tanto glamour,  que ben lle daban ó dente.

           Malia ser un festivo moi págano, que solo significa algo pros do pais, os páganos foron precisamente os do pais. !que mundo mais ó revés!.

           Sería divertido que naquela pantagruélica comida, no medio de xente con tanto copete, aparecera alguén vestido de traxe típico.

           Estamos en crises, nos, eles non.

 

ENQUISAR

 

 

 

 

ENQUISAR

        

     Enquisar enquisarei,…..Agora ensarillámonos en si o PP cociña a enquisa sobre o galego, se amaña os datos da enquisa, etc. Pero, ¿ é que aínda hai alguén que cree na limpeza de accións do PP?; de sobra sabemos que estando quen está por medio, e tendo de Presidente a Feijoo como garante do proceso, a chapuza está servida.

     Facer unha enquisa pra que referendemos unha medida que xa teñen tomada, é unha burla.

      O asunto, pois, non é a limpeza da enquisa, senón a enquisa mesma. O galego existe,  está protexido legalmente, e non se pode deixar de aplica-la legalidade, aínda que lle pese a Galicia Monolingüe, o seu mentor FAES e a Feijoo; e o que non o protexa, ou preste algún tipo de axuda a súa eliminación, non é un ben nacido. Por qué non se fai unha enquisa sobre si os nenos teñen que cantar un himno patriótico español, se teñen que ir á clase coa camisa azul; se admitimos un ensino que nos devolva ás cavernas, etc. Cos mesmos argumentos que o PP utiliza pra face-la enquisa, tiñan que darnos a oportunidade de pronunciarnos sobre calquera medida de goberno, xa que eles renuncian a gobernar.

      Tódolos que vivimos en Galicia temos o dereito e o deber de coñece-lo galego; ademais da obriga legal, é un xeito de coexiona-la sociedade civil..

      A enorme fenda que Feijoo está a producir en Galicia, na súa convivencia, co tema do idioma,  non é doado de comprender. A FAES e Feijoo, cos monaguillos que se lles unen, retrotráenos ós tempos de segunda república.

      A actitude cívica, sen baixa-la cerviz, dos asistentes o acto celebrado en Vigo, ó que asistiu Feijoo, que con pegatinas e outras enseñas, fixeron pública a defensa do Galego, fai pensar co pais aínda está vivo.

      Non solo falamos o Galego porque nos peta, como diría ó poeta de Celanova, tamén porque é a nosa lingua e nade nos vai quitalo que é noso, Non deixaremos os ladróns, nin o tempranillo sequera, que nos rouben a nosa lingua e a nosa cultura.

      O día da Patria Galega, Feijoo fai unha ofrenda floral a Castelao e a outros galeguistas ilustres. !que cara!. Espero que co aldraxe non resuciten e volvan a morrer ó ver en que se converteu a Xunta.  

OCULTISMO

          Dentro das divagacións, esconxuros e demais artes que ven empregando o goberno Feijoo: non podemos obviar a escura e peculiar facer da Consellería de Medio Rural. Non subiron os becerros nin o leite, como alguén prometeu na precampaña electoral, si gobernaba o PP; todo quedou en promesas vanas, esquecidas agora que subiron ó poder e que foron, no seu momento, alimento das esperanzas dos crédulos, pasan de todo. Hoxe imos falar doutra cousa, tamén importante, o ocultismo, a ausencia de información, o non saber realmente que pasa no monte.

          O goberno anterior daba dous partes informativos diarios e actualizaba tres veces ó día a súa páxina web. Coa chegada do PPdeG ó poder anúlase a información e hai un apago informativo a nade se sabe o que pasa no monte galego.

          Despediuse a brigadistas contratados polo goberno anterior, nun claro acto de irresponsable revanchismo. Algunhas brigadas están o 50% de efectivos, tendo que recorrer a unirse a outras brigadas pra ser operativas.

          O mesmo tempo que se despide a brigadistas, con experiencia, polo simple motivo da súa orixe contractual; contrátase novos efectivos, sen experiencia, dándolles unha charla de dúas horas, unha funda, unha vasoira e un catecismo; así equipados marchan a enfrontarse ó lume.

          A limpeza do monte, que con carácter obrigatorio, impuxera o anterior goberno, quedou descartada por non ser unha idea do PP, e que aplauden os donos de montes que non viven no lugar. O bo do caso é que, hasta agora, o clima favoreceulles; cando as cousas muden, o revanchismo dará paso a ineptitude .

           Afonda mais na estupidez, e fai mais visible a lina que o separa coa actuación do goberno anterior, ó suprimir as axudas xa concedidas pra limpeza de montes.  Sabido é que o rural  está quedando baleiro, solo queda uns vellos, que viven da pensión e eles non teñen a forza necesaria pra limpa-los montes da súa propiedade. Os que non viven no rural xa nos lles preocupa o monte nis os incendios.

            Hai un medio de execución subsidiaria para a limpeza dos montes, prevista na lei, para cando os propietarios non poidan, ou non queiran limpa-los montes; ademais, aproveitando este tempo favorable, asa brigadas podían facer labores de limpeza e prevención, pero  co PP hemos topado. Non se lles ocurreu nada mellor que non paga-las subvencións xa concedidas pra limpeza de montes. !Si que son listos!; pero a oposición e os sindicatos a xoga-la partida o bar.

          ¿Alguén sabe do banco de terras?   

O MUSEO DA LINGUA

 

         Din que unha vez, aló no tempo, antes de que Feijoo gobernara Galicia, que neste pais, ademais do castelán había unha lingua propia do pais, falada pola maioría e coñecida por tódolos galegos. Foi coa chegada ó poder, dese personaxe, de triste recordo, cando o galego empezou a desaparecer. Perseguida e acosada coma si fora unha lingua de malfeitores, refuxiouse no círculo da escasa clase culta en un museo construído no monte Gaias. Un complexo ideado por un grupo de personaxes para facer del o mausoleo de Fraga; este grupiño, precursor de Feijoo, pretendía dar a entender de que Faga era xa un dinosauro da política, un estorbo para os seus proxectos de desgalización do pais, e había que retiralo, ofrecéndolle o engano  dun doce retiro e a promesa de perpetua-lo seu recordo, construíndolle un mausoleo, a semellanza dos Faraóns.

          O mausoleo, coñecido co nome de “cidade da cultura”, nada ten que ver con Galicia, nin coa cultura Galega, tamén se quería disimular o de mausoleo; para mais encargóuselle o proxecto a un estudio de arquitectos estranxeiro, que non soubo, ou non lle deixaron, interpretar a finalidade da obra, o resultado esa cousa, que aínda non se sabe que se lle meterá dentro para enchelo.

          A alguén se lle ocurreu meter libros nun edificio xa rematado; pero ai estaba o Conselleiro da Incultura do goberno Feijoo para ordenar unha concienciuda investigación do asunto: haber que clase de libros, orixe e se son libros autorizados; non sexa que ó público lle dea por ler e pensar. De todos xeitos, encargóuselle a un prelado que o limpe dos malos espíritos, dado que alí anduveron os separatistas e roxos, e aquelo cheira a azofra.

 

            A Consellería da Incultura ten un presuposto elevado pros seus fins; como non sexa pra facerlle ó galego un enterro de primeira. O normal sería co galego o deixaran esmorecer, para que os que nos sucedan o reanimen, pero deberon recibir  ordes  da superioridade de eliminalo, e pra  eso precisan os cartos.

          O dito, pagámoslles pra que mallen en nos.           

“ NACION ACEFALA”

 

      O   xornal do día  17 , deste mes de    Santiago,  publicou un  artigo de   Xavier Vence,   que é un dos mellores que teño lido. É claro, conciso e contundente; unha diagnoses  do feito galego;na que se pon de manifesto a carencia de un liderazgo de talla, e outras ausencias de compromiso co pais. Si despois de lelo non agroma a conciencia do noso ser, entón e que xa non atemos esperanza. Os lideres queren que os galegos solo teñámo-la cabeza pra leva-lo sombreiro, que non pensemos, xa o farán eles por nos e decidirá o que nos convén:

“ NACION ACEFALA”

     “O que define unha nación é ter unha intelixencia colectiva dos seus intereses xerais. A madurez desa sociedade vese cando entende con clareza que a forma de encontrar solucións aos seus problemas pasa pola política e concretase nos procesos electorais. Pois ben, os últimos acontecementos invitan a unha incómoda reflexión.

     O que está a pasar co financiamento autonómico, a batalla do Goberno galego recen electo contra o idioma do país ao tempo que permanece inédito en canto a adopción de medidas concretas fronte á crise; a masiva mobilización sector leiteiro ou a longa folga do metal son exemplos paradigmáticos dunha incapacidade para traducir electoralmente as necesidades e aspiracións máis importantes do país no seu conxunto e dos seus diferentes colectivos. Ao final dá a impresión de que os cidadáns defenden na rúa o que non son quen de traducir politicamente a través do voto e, en moitos casos, en contra do que votaron. A disonancia é tal que invita a preguntarse moi en serio se unha boa parte dos galegos entende realmente a relación entre o que vota nas respectivas eleccións e a marcha dos seus asuntos cotiáns. ¿Ou a xente pensa que a economía é un asunto puramente individual? Un voto pulido a base de microdemandas singulares non constrúe a representación dos intereses colectivos que marcan o devir da vida de cada un de nós. O resultado está á vista: parece que non temos a ninguén á fronte da nación. ¿Quen terma dos intereses colectivos?

     A comparación co comportamento dos cataláns produce mágoa e envexa ao mesmo tempo. Cataluña ten clara conciencia dos seus intereses colectivos e leva meses –anos– traballando sistematicamente para acadalos. Poñendo na axenda estatal o truculento asunto das balanzas fiscais e tomando a valente iniciativa de elaboración dun novo estatuto de autonomía que recollera as súas aspiracións. Cataluña chega a este proceso de negociación cun longuísimo camiño trillado.

     Fronte a esa visión estratéxica, de longo alcance, o noso flamante presidente da Xunta afirmou esta semana que para el a negociación do financiamento autonómico “empezou agora”, cando lle entreguen o documento coa proposta final do Goberno central. Cando outros levan dúas lexislaturas negociando e teñen un resultado cerrado o señor Feijóo aínda non ten un proposta propia madurada. Máis aínda, o desleixo dos intereses do país –que disque ninguén lle demandou nas últimas eleccións despois de ter boicoteado a redacción dun novo estatuto– levouno mesmo a asumir sen reparos a consigna do Partido Popular español, máis preocupado por defender un tamaño grande de torta para o Goberno central que os intereses de Galicia e operando en clave de partido de oposición que busca desgastar ao Goberno de turno.

     Temos unha nación a medio facer. O nacionalismo está chamado a ser o vector esencial de creación da conciencia sobre os intereses colectivos como nación, sempre e cando non sucumba aos cantos de serea que lle invitan a amoldarse á acefalia maioritaria reinante.”

 

HABITAT

 

         A trama Gürtel necesita unha empresa exclusiva para acometer os esborrallamentos de Feijoo. Si alguén pensaba que non  ía   meter  man na construcción  era un iluso; a construcción é un sector sensible, que move moitos cartos e intereses,  e hai moitas garras dispostas a votarse enriba do botín. Onde hai cartos, xa se sabe, tamén hai moitos amigos esperando que se lles axude. Tamén alcaldes que queren facer e desfacer o seu antollo, sen normas.

           Dictar unhas normas xerais de obrigado cumprimento, parecía de sentido común, pra frear o  caos do sector. Ós profesionais servíalles  de guía e os Concellos, que non  dispuñan de medios técnicos, atopaban nesas normas unha ferramenta esencial. Xa  sabemos,  o sentido común era verde e comeuno un burro. De ai que a actual Xunta careza del.

          Coas normas de Teresa Táboas había unha seguridade xurídica, agora dependemos do criterio persoal do alcalde de turno e pódenos face-la vida doada ou complicárnola, segundo sexamos u non, galegos cordiais. É un xeito de colleitar un clientelismo e ter un puñado de votos cautivos, hai que apañar todo.

          A especulación do Levante trasladarase a Galicia, e teremos unhas costas cheas de planchóns de cemento.

           Nada lles impedirá ós especuladores que en lugar de pisos constrúan cortellos; namentres Feijoo vive nunha luxosa mansión, que todos lle pagamos, alleo as nosas miserias. 

           É de supoñer que agora as mocións de censura medrarán e estenderanse por todo Galicia; todo é edificable, será un fermoso pais, sumido nun caos de  palleiros.

           O hábitat, como paisaxe, sobretodo  na costa, está en serio perigo;   anularon o plan de acuicultura do bipartito, pero non elaboraron un novo, parece que están a espera de que o elabore Pescanova, e aí xa nos podemos imaxinar o que lle espera a cabo Touriñán, pero calquera zoa sensible ecoloxicamente pode ter o mesmo fin.

           ¿Ónde se esconderían  todos aqueles ecoloxistas que  armaban tanta bulla a anterior Conselleira de Pesca?

          A Conselleira de pesca  vailles facer pagar os peixes que colaboran co bipartito, deixándose pescar, substituiraos por peixes con un chip incorporado, que leva un software, contratado a unha empresa estranxeira e solo obedeceran a Feijoo; cando el diga a picar, entraran o cebo, sempre que  sexa un cebo posto por galegos cordiais.

      

 

APERTANDO o nu

          Modificando as probas selectivas pra acceso a Función Pública Galega, convocadas legalmente, ignorando a irretroactividade das normas que limitan dereitos, como é  o caso, xa que non é o mesmo disputarlle unha praza a 10 que a 100. A súa pintoresca modificación da función pública, singular e única, non so en España, senón nas galaxias coñecidas; permitiralle importar opositores, e os galegos que emigren, como fixeron sempre. Eso sen contar co dereito do ciudadano a ser atendido en galego.

           Falar de dereitos a quen ten a idea de que Galicia é  a súa finca particular e rexe a súa real vontade é inútil. 

           Feijoo segue apertando o nu,  son un punto mais na súa tola carreira pra  reducir Galicia a un montón de lixo, logo de que cornudos cabalos montados por bestas en forma humanoide, con ollos roxos, acendidos como brasas ardendo e babeando, pisoteen as colleitas de mais de cincocentos anos, que os nosos devanceiros  recolleron pra nos.

          Tócanos a nosoutros legar os herdeiros o tesouro   cultural que recibimos dos devanceiros; pero que vamos a legar si deixamos que un iluminado ó servicio de escuros intereses,  deixe un terreo ermo, no que é moi posible que non medre mais que a xenreira e o resentimento, polo menos parece que eso é o que pretende.

           A nosa clase política quedou como atolandrada, dando a sensación de que recibiu un golpe tan grande e inesperado que é incapaz de asimilar e non reacciona, o que aproveita Feijoo pra seguir co derribo de todo o construído.

           O perfil psicolóxico de Feijoo é digno dun análises dos especialistas en comportamentos típicos de persoeiros con delirios de grandeza, semellante os fascismos europeos. É un home de bagaxe cultural escaso, corto de ideas e grande en ambición de protagonismo persoal.

           Mentres sigue co seu hedonismo,  pra parecer mais grande destrúe todo o que atopa; e así, rodeado de cinzas, por moi anano que sexa,  faise ver e notar.

           Se non fora polas consecuencias da súa irresponsabilidade, a súa conducta de desatinos produciría risa, cando menos hilaridade.

           Como dicía Celso Emilio Ferreiro, longa noite de pedra habemos.

CON RABO

 

          O ínclito e nunca ben ponderado presidente da Xunta atribúese a postura que impuxo Xénova ás comunidades gobernadas polo PP para que se abstiveran no Consello de Política  Fiscal, co gallo do novo sistema de financiación ás autonomías,

          Feijoo cólgase unha medalla e defínese como intelixente, o colocar areas na roda da financiación, seguindo, como non, instruccións do partido; pero o home é tan modesto, que ademais de considerarse intelixente, tamén se considera protagonista.

          É curioso que un dos parámetros pra determinar o monto da financiación é o dispoñer de lingua propia, ademais do castelán. Suponse que ese incremento na financiación é para protexe-lo uso do galego, pero os asesoseres de Feijoo, Galicia Monolingüe e FAES, seguro que se reparten eses cartos: a miña preocupación e se  a Gürtel non lle toca nada, pero xa lle amañaremos algún gorentoso contratiño.

           O director de Política lingüística non obxectará nada; porque é un galego cordial, e mandarémolo a que forme parte dun comité de política lingüística das universidades e vixíe que non se apartan do vieiro marcado polo goberno da Xunta na materia. Si Franco non o deixou todo ben atado, estamos nos aquí pra ser fieis defensores do principios do Movimiento.          

           O mais difícil é cumpli-la promesa de  baixa-los impostos e casala cunha actitude pedichona pra que o Estado nos dea mais cartos na financiación. Faremos un doble tirabuzoón: non baixaremos os  impostos, total eso foi solo unha promesa electoral, que aprendemos a facela, seguindo  o que fai Xénova; se consegimos algún cartiño mais, sorte pros nosos.

          Que exercicio estes pesos da financiación, menos mal que son guapo e listo.

AMORAIS e mentireiros

            Un amoral non ten conciencia do ben ou do mal, porque para el  non  existen valoracións éticas, polo tanto é distinto do inmoral.

          A tolerancia da xente coa moralidade dos políticos é distinta, segundo se trate de políticos de un partido de dereitas, ou dun partido de esquerdas; do mesmo xeito as mentiras tamén teñen nos electores unhas consecuencias distintas segundo de onde veñan.

          Non é que, en xeral,  os políticos de dereitas sexan mais amorais e mais mentireiros que os de esquerdas, amorais, inmorais e mentireiros hainos en tódolos lados. O asunto está en separa-la palla do trigo, e os que poden  facer eso son os electores. Son mais permisivos cos políticos de dereitas, e a razón parece ser que os electores que votan a partidos progresistas son mais críticos e sensibles á imaxe pública dos seus elixidos. Esto sabíano moi ben Feijoo e os seus asesores de imaxe e non dubidaron en explotalo, prometendo un mundo  feliz, fronte ás supostas ineficacias do goberno, coa idea clara de que non tiña pensado cumprir nada do prometido. Mentiu conscientemente e favorece intereses contrarios ó ben común. Hai que ver  que patas teñen as mentiras que dixo Feijoo, e si á larga non lle pasan factura as súas contradiccións. 

          Feijoo, que parece recibiu cartos da rede Gürtel pra campaña e precampaña das galegas, paga os favores e outorga contratos a dedo á rede. Pregunta: amoralidade, inmoralidade, corrupción...

           Tanto Feijoo como Negreira, homes presuntos da rede Gürtel en Galicia, deberan ser acusados diante dos Tribunais por xenocidio, e algunhos persoeiros mais, dos que lles teñen tanto apego ás cadeiras, por cómplices.

                                                                                                                

EN XOGO

 

 

          Non hai cousa que o goberno do Feijoo non sometera a revisión. Eu creo que se poden contar cos dedos da man os proxectos do anterior goberno que deixaron en pe, e sobran dedos. E seguiran esborrallado as paredes da democracia, namentres alguén siga rindo os seus malos chistes e nade lles plante cara, e os desterre do pais.

          O goberno de Feijoo está cheo de malas herbas: son soberbios, chulos, prepotentes e mentireiros, e se queremos que estas malas herbas  non sigan sangrando a Galicia, chuchando a sabia da nosa terra e a sangue dos galegos; temos que xuntarnos todos, de dereitas e de esquerdas, unirnos como nos unimos contra da dictadura  e librarnos deles.

           Feijoo non fixo un cambio de goberno, lexítimo en toda democracia, mudou de réxime. Están a facer, exactamente igual, que fixo Hitler, aproveitando a oportunidade que lles da a democracia, instaurar un réxime no que solo se respeta a vontade do líder ó servizo dos intereses de Galicia Monolingüe e da FAES.

          A anulación do proceso  selectivo para acceder á Función Pública Galega foi un dos derradeiros golpes; un suceso que non acontecía dende 1936. Cando o partido está en xogo, deciden paralo e cambia-las regras, para xogalo coas cartas marcadas coma se foran tahures do Mississippi. O obxectivo parece claro, non adiantaríamos nada destapándolles a trampa. Son unha praga bíblica para esta  terra e ningún bennacido pode ignoralos e mete-la cabeza baixo terra. Si cada un de nos convence a dez mais, e montamos unha cadea, sortearemos os seus medios de propaganda.

           As probas foron convocadas con arreglo a unhas normas legais, houbo un tempo pra impugna-la convocatoria, ninguen o fixo, foi firme, publicouse unha lista de admitidos, que tamén é firme; os admitidos teñen uns dereitos que ninguén pode vulnerar, é semellante a un contrato de adhesión e o adquirir firmeza ninguén o pode modificar unilateralmente. A seguridade xurídica esixe que as regras do procedemento non se cambien en pleno proceso,  para o caso, seguen rexendo as regras da convocatoria.

          Feijoo funcionario da Xunta e Rueda funcionario da  Administración Local, parecen non crer na limpeza dun proceso selectivo, as súas razóns terán.

AS ORELLAS DO NOSO LIDER

Os orellas peludas parecen oílo todo, saben todo o que pasa no pais;  os pelos das orellas son como antenas que recollen tódolos rumores.  Nin o noso Líder, nin os seus asesores saben o que pasa no pais. Ou ben lles importa un pemento os problemas dos currantes, ou ben non teñen entre os asesores, ningún orellas peludas.

Alguén pode pensar que os gandeiros divírtense polas rúas das cidades paseando as súas máquinas pra que nos enteremos dos seus problemas; tódolos sabemos, menos o goberno, que como solución pretende que se endebeden mais; tampouco a solución é darlles algunha subvención creando unha rede clientelar e acordarse deles en tempo de eleccións. O sr. Feijoo, dende que vive como un sultán, distanciouse do pobo que goberna  e converteuno en prisioneiro dos seus desvaríos.

En moitos fogares galegos viven a traxedia de quen non cobrou dende maio; o sr Feijoo e demais gros panzas non padecen esa traxedia.

Tampouco os orellas peludas lles chegou o rumor de que alén  das nosas terras vese con incredulidade a operación de acoso o galego, pouco lles importa cargarse, o que para moitos, é un ben sagrado.

Si ós orellas peludas non se enteran do que pasa no pais, como é o caso da moción de censura de Gondomar, onde persoas vinculadas coa especulación urbanística pasaron a ocupar postos clave no novo goberno, como se van a enterar do que pasa mais aló do Padornelo. Tamén pode ser que ós orellas peludas teñan unha escoita selectiva e non queiran saber de moitas cousas; como ven facendo o goberno da Xunta.

          Incluso dentro do PPdG, que é diferente do PPdgE, voces autorizadas do partido, desinten da política lingüística do goberno da Xunta e desaproban a influencia de grupos marxinais no asunto.